Tene tene vyũ andũ maĩ na
kĩndũ ona kĩmwe. Mayesĩ
kũvanda, kana kũtuma ngũa
kana kũtua mĩio ya kyũma.
Nake ngai wa matu Nyame aĩ
na ũĩ w’onthe ĩũlũ wa nthĩ. Aiaa
ũĩ ũsu nthĩnĩ wa mbisũ ya
ndaka.
Longe, longe antaŭe la homoj ne sciis ion ajn. Ili ne sciis kiel farmi kultivaĵojn aŭ kiel teksi tukojn aŭ kiel fari ferajn ilojn. La dio Nyame supre en la ĉielo havis ĉiun saĝecon de la mondo. Li tenis ĝin sekura en argila kruĉo.
Mũthenya ũmwe Nyame
nĩwasũanĩe kũnenge Ananzi
mbisũ ĩsu yaa ũĩ.
Kĩla ĩvinda Ananzi akunĩkĩla
mbisũ nthĩnĩ nĩwamanyaa kĩndũ
kyeũ. Nĩwew’aa mũyo mũno!
Unu tagon, Nyame decidis ke li donos la kruĉon de saĝeco al Anansi. Ĉiam kiam Anansi rigardis en la argilan kruĉon, li lernis ion novan. Ĝi estis tiel ekscita!
Ĩndĩ Ananzi nũndũ wa ĩtomo
nĩwaviindĩĩsye kwiya mbisũ ĩũlũ
wa mũtĩ vala mũndũ ũtamyona
nĩkana ekale na mbisũ ĩsu ee
weka.
Nĩwatumie ĩkanda ya mũsavivũ
na oovea ĩkanda ĩsu ĩla mbisũ
ya ndaka. Ananzi ĩndĩ niwovee
ĩkanda ĩsu mwĩyovonĩ, mbisũ
wethĩa ĩsũĩte mbee wake, na
anzĩa kũlĩsa mũtĩ.
Avida Anansi pensis, “mi tenos la kruĉon ĉe la supro de alta arbo. Tiel mi povas havi ĉion por mi mem!” Li ŝpinis longan fadenon, bobenis ĝin ĉirkaŭ la argilan kruĉon kaj ligis ĝin al sia stomako. Li komencis grimpi la arbon. Sed estis malfacile grimpi la arbon kun la kruĉo frapanta liajn genuojn la tutan tempon.
Ĩndĩ kyaĩ kĩndũ kyũmũ kũlĩsa
mũtĩ akũkũnangwa nĩ mbisũ saa
syonthe. Ananzi nĩwanzĩe
kũthata na kũnoa.
Saa isu syonthe mwana mũnini
wa Ananzi ongamĩte uungu wa
mũtĩ asisĩlĩtye kĩla kyendee.
Nĩwaisye, “kũlĩsa wovee mbisũ
mwongo tikw’o laisi?”
Ananzi nĩwatatie kwovea ĩla
mbisũ mwongonĩ na mũio wake
wethĩwa nĩwavũtha.
La tutan tempon la juna filo de Anansi estis observanta malsupre ĉe la trunko de la arbo. Li diris, “Ĉu ne estus pli facile grimpi se vi anstataŭe ligus la kruĉon al via dorso?” Anansi provis ligi la argilan kruĉon plenan de saĝeco al sia dorso, kaj tio vere estis multe pli facila.
Ĩndĩ kyaĩ kĩndũ kyũmũ kũlĩsa
mũtĩ akũkũnangwa nĩ mbisũ saa
syonthe. Ananzi nĩwanzĩe
kũthata na kũnoa.
Saa isu syonthe mwana mũnini
wa Ananzi ongamĩte uungu wa
mũtĩ asisĩlĩtye kĩla kyendee.
Nĩwaisye, “kũlĩsa wovee mbisũ
mwongo tikw’o laisi?”
Ananzi nĩwatatie kwovea ĩla
mbisũ mwongonĩ na mũio wake
wethĩwa nĩwavũtha.
Tujtuje li atingis la supron de la arbo. Sed tiam li haltis pensante, “mi devus esti tiu kiu havas ĉiun saĝecon sed jen mia filo estis pli lerta ol mi!” Anansi estis tiel kolera pri tio ĉi ke li ĵetis la argilan kruĉon malsupren for de la arbo.
Nĩyavalũkile nthĩ na yanyaĩka
tũlungu tunini.
Ũu nĩw’o andũ mamanyie
kũĩma, kũtuma ngũa na
kũsovya mĩio ya kyũma na
syĩndũ ingĩ ila andũ mesĩ kwĩka.
Ĝi frakasiĝis en pecojn sur la tero. La saĝeco estis libera por dividiĝi inter ĉiuj. Kaj tiel la homoj lernis farmi, teksi tukojn, fari ferajn ilojn, kaj ĉiujn aliajn aferojn kiujn homoj scias fari.
Ghanaian folktale
Wiehan de Jager
Anna Kula
kambaa
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
