Pokaruveze okaṱiṱi komakurameno wozombesi motjirongo tjetu aape nyangatara ovandu nozombesi nḓa turike okukapita etota. Pehi ngunda tjandje pe ura omitwaro omingi mbi sokuturikwa. Ovatjiukise tjandje mave ravaere omana wokoṋa ku maku i ozombesi zavo.
Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
“Otjihuro otjinene! Otijhuro otjinene! Okuyenda koutokero!” Ami mba zuu omutjiukise ama ravaere. Ombesi ndjo omu me sokuronda mo.
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
Ombesi yokuyenda kotjihuro tjandje ape ye ura, nu ovandu ovengi ngunda mave ṋiṋikizasana kutja ve ronde. Tjiva va hitisa omitwaro vyawo mombesi kehi. Varwe va twa imbi ovyawo moviraka vyokombanda moukoto.
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
Ovaronde ovape va handa oukarata nawa, ngunda amave yevayeva pu mave haama mombesi ndja pama. Ovakazendu mbe na ounatje va haama oupore ava rongerere ouyenda oure.
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
Ami mbe riṋeere keṋe yoruho. Omundu ngwa haama meṋe yandje wa handa otite ongirine oukukutu. Eye wa zara ovitjapwite mbya kurupa, ombaikiha ndja pita motjivara, nu eye ma munika aayo wa kurunga momwinyo.
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
Ami mba tara pendje ne munu kutja nangwari me zu mo motjirongo tjetu, motjirongo mu mbe ku rira. Nambano me i kotjihuro ihi otjinene povikwao.
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
Nambano ya turike okuyenena nu ovaronde avehe va haama. Ovarandise vomorupanda ngunda mave ṋiṋikiza okuhita mombesi okukarandisa oviṋa vyavo kovaronde. Auhe wavo ma ravaere ena rotjirandisiwa tje. Omana ngo maye ndji posire oukumise tjinene.
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
Ovaronde tjiva va randa ounuwa, varwe va randa ouriwa pekepeke nu ave utu okuṱaṱuna. Imba mbe hi na ovimariva, tjimuna ami, mave tarere uriri.
Kelkaj pasaĝeroj aĉetis trinkaĵojn, aliaj aĉetis malgrandajn manĝetojn kaj komencis maĉi. Tiuj, kiuj ne havis monon, kiel mi, nur rigardis.
Ovitjitwa mbi vya virurwa i ohupe yombesi, otjiraisiro tjokutja eṱe twa tye okukaenda. Omutjiukise wa tjenene movarandise kutja ngave heruke.
Ĉi tiuj agadoj interrompis la hupadon de la buso, signo ke ni pretis foriri. La helpanto kriis ke la kolportistoj eliru.
Kolportistoj puŝis unu la alian por elbusiĝi. Kelkaj redonis monŝanĝon al la vojaĝantoj. Aliaj faris lastatempajn klopodojn vendi pli da aĵoj.
Ombesi ngunda amai nana ami mba tara moruho. Ami me ripura kutja tjii nai mee kotoka kotjirongo tjetu rukwao.
Kiam la buso forlasis la bushaltejon, mi fiksrigardis tra la fenestro. Mi demandis min ĉu mi iam revenos al mia vilaĝo.
Ngunda amatu kaenda komeho, moukoto wombesi mwa hara oupyu tjinene. Ami mba pata omeho ame zeri kutja naṋi me rara.
La vojaĝo progresis, kaj la interno de la buso tre varmiĝis. Mi fermis miajn okulojn esperante dormi.
Nungwari imbwi ouruvi wandje tjandje wa yaruka konganda. Tjii mama nai ma tjeverwa nawa? Oupi wandje mape ya au kotora otjimariva? Omuangu wandje ma zemburuka okutjatja oumuti wandje?
Sed mia menso vagis hejmen. Ĉu mia patrino estos sekura? Ĉu miaj kunikloj havigos monon? Ĉu mia frato memoros akvumi miajn ĝermintajn arbetojn?
Mondjira tjandje me yende ame rihongo ena ropoṋa pu pa tura ongundwandje motjihuro otjinene. Ngunda amba rara ee unauna ena ndo.
Survoje mi enmemorigis la nomon de la loko, kie mia onklo loĝis en la granda urbo. Mi ankoraŭ murmuris ĝin, kiam mi ekdormis.
Kombunda yozoiri muvyu, mba pendurwa i omungunda omunene nomaisaneno wovandu mbu mave yaruka kotjirongo tjetu. Ami mba puku okaaṱu kandje ne tukire pehi.
Naŭ horoj poste mi vekiĝis pro laŭta ekbruo kaj voko al pasaĝeroj kiuj reiros al mia vilaĝo. Mi ekprenis mian saketon kaj saltis el la buso.
Ombesi indji ndji mai yaruka ya uta okuturika hakahana. Tjimanga nai mai tinyuka okuyaruka koutjiro. Otjiṋa otjinahepero ku ami nambano okukondja okupaha onganda yongundwandje.
La buso veturonta reen rapide pleniĝis . Baldaŭ ĝi reiros orienten. La plej grava afero por mi nun estis serĉi la domon de mia onklo.
Verkita de: Lesley Koyi, Ursula Nafula
Ilustrita de: Brian Wambi
Tradukita de: Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
Lesley Koyi, Ursula Nafula
Brian Wambi
Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
herera
3-a nivelo
