Sakima aa kara pu na ovanene ve nokaṱena kozombura ine. Ovo aave kara pehi romurumendu omutumbe. Ondjuwo yavo yomututu wehozu ya ri komaandero yomiti mbya hapere moruteto.
Sakima vivis kun siaj gepatroj kaj sia kvarjara fratino. Ili vivis sur la tereno de riĉulo. Ilia pajlo-tegmenta kabano staris je la fino de arbovico.
Sakima tja ri nozombura ndatu wa verere na poṱupara. Sakima wa ri omuzandona onongo wotjiyandjewa tjapeke.
Kiam Sakima havis tri jarojn, li malsanis kaj perdis sian vidon. Sakima estis talentplena knabo.
Sakima aa tjiti oviṋa ovazandona ovakwao vozombura hamboumwe mbi ve ha yenene okutjita. Tjimuna, aa yenene okuhaama pamwe novandu ovanene motjirongo nokuhungirira komapu omanahepero.
Sakima faris multajn aferojn, kiujn aliaj sesjaraj knaboj ne faris. Ekzemple li povis sidi kun la pli aĝaj vilaĝanoj kaj diskuti gravajn aferojn.
Ovanene va Sakima aave ungura ponganda yomurumendu omutumbe. Ovo aave i rukuru muhuka nokukotoka mongurova onene. Sakima ongwaa sewa pamwe nokaṱena.
La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sakima wa suverere okuimbura. Eyuva rimwe ina we mu pura, “Hapo omaimburiro nga we rihonga pi, Sakima?”
Sakima ŝategis kanti kantojn. Iun tagon lia patrino demandis lin, “De kie eklernis vi tiujn ĉi kantojn, Sakima?”
Sakima wa zirire, “Owo ye ya oyeni, mama. Ami mbi ye zuva motjiuru tjandje nu e imbura.”
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sakima wa suverere okuimburira okaṱena, tjinene indu tji ka ṱondjara. Okaṱena aake puratene nawa indu tji ma imbura eimburiro re esuverwa. Oko aake pundu okambosiro okanyaṋukise ngo.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“Imbura rukwao na rukwao, Sakima.” okaṱena ke rihekere ku ye. Sakima otjaa yarukire po nokuyarukirapo.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
Ongurova imwe ovanane ve tji va kotoka konganda, nu tjandje va mwina uriri. Sakima wa tjiwa kutja pe notjiṋa tji tji he ri nawa.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
“Mwa hapa vi, tate na mama?” Sakima wa purire. Sakima wa raerwa kutja omuzandu womurumendu ingwi omutumbe wa zengi. Omurumendu ngwi u na oruhoze nu wa sewa erike.
“Kio ne ĝustas, patrino, patro?” Sakima demandis. Sakima sciĝis ke la filo de la riĉulo mankas. La viro estis tre malĝoja kaj soleca.
“Ami me yenene okukemuimburira. Ngahino ma yenene okuyoroka rukwao.” Nungwari imba ovanene ve va panḓa. “Eye wa tumba tjinene. Ove oove okazandona okapoṱu uriri. Mo ripura kutja eimburiro mari mu vatere poo?”
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Nungwari, Sakima kayarukire ombunda. Okaṱena wina ke mu pere omasa. “Omaimburiro wa Sakima ye ndji wisa omuinyo pehi tji mba ṱondjara. Owo wina maye wisa omuinyo womurumendu omutumbe pehi.”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
Eyuva ependukirwa, Sakima wa ningira okaṱena kutja ke mu nane korupangu okuyenda kondjuwo yomurumendu omutumbe.
La sekvan tagon Sakima petis sian fratineton gvidi lin al la domo de la riĉulo.
Eye wa kakurama kehi yorwiho orunene na utu okuimbura eimburiro re esuverwa. Kouṱiṱiṱiṱi, otjiuru tjomurumendu omutumbe tja uta okuyeruruka porwiho.
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
Ovaungure va isire imbi mbyaave ungura. Ovo va puratenene keimburiro ra Sakima ewa. Nungwari omurumendu umwe wa tjere, “Kape nomundu ngwa rora okuhuhumiṋa omuhona wetu. Okazandona okapoṱu nga make munu kutja make mu huhumiṋa?
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Sakima wa manene okuimbura na tanauka okuyaruka. Nungwari ingwi omurumendu omutumbe wa utukire na tja, “Arikana imbura rukwao.”
Sakima finis la kantadon kaj turniĝis por foriri. Sed la riĉulo rapidis eksteren kaj diris, “Mi petas, kantu denove.”
Moiri ndjo, ovarumendu vevari otji ve ya, ava tjindi omundu porwara. Ovo va vazere omuzandu womurumendu omutumbe ngwa tonwa nokuisiwa meṋe yondjira.
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
Omurumendu ingwi omutumbe wa yorokere tjinene okumuna omuzandu we rukwao. Eye wa yandja ondangu ku Sakima kokumuhuhumiṋa. Eye wa twarere omuzandu we na Sakima kotjipangero kutja Sakima ma kapangwe na ute okumuna rukwao.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Verkita de: Ursula Nafula
Ilustrita de: Peris Wachuka
Tradukita de: Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
herera
3-a nivelo
