Rukuru mukukomunene Tjikukae wa Vusi we mu isana, “Vusi twara ei ndi kovanene voye. Ovo mave vanga okuungura otjikuki otjinene tjorukupo rwomuṱena kwoye.”
Frue iun matenon la avino de Vusi vokis lin, “Vusi, bonvolu porti tiun ĉi ovon al viaj gepatroj. Ili volas fari grandan kukon por la edziniĝo de via fratino.”
Mondjira okuyenda kovanene ve, Vusi wa hakaenene novazondona vevari mbu mave pora ovihape. Omuzandona umwe wa hakana indi ei nu eri umbu momuti. Ei ari teka.
Survoje al siaj gepatroj Vusi renkontis du knabojn kiuj kolektis fruktojn. Unu el la knaboj ekprenis la ovon de Vusi kaj pafis ĝin al arbo. La ovo rompiĝis.
“Ove wa tjiti tjike nao?” Vusi wa tja. “Ei ndo ra ri orotjikuki. Otjikuki otjorukupo romuṱena kwandje. Omuṱena kwandje ma katja vi nao tji pe hi na otjikuki tjorukupo?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu ovo estis por kuko. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Kion diros mia fratino, se ne estos geedziĝa kuko?”
Ovazondona va ningire ondjesiro kokutoka Vusi. “Kamaatu yenene okuvatera na ihi otjikuki, posiya ka yandje okati okaṱaṱero inga komuṱena kwoye,” umwe wavo wa tja. Vusi wa kaenda komeho nouyenda we.
La knaboj tre bedaŭris ke ili mokis Vusi. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen bastono por via fratino,” unu el ili diris. Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mondjira wa hakaene novarumendu vevari ovatunge vozondjuwo. “Mape ya atu ungurisa okati koye okakukutu nawa ngo?” umwe wavo wa pura. Posiya okati kaka ri okakukutu nawa okutunga na ko nu oko ake teka.
Survoje li renkontis du virojn kiuj konstruis domon. “Ĉu ni povas uzi tiun fortan bastonon?” demandis unu el ili. Sed la bastono ne estis sufiĉe forta, kaj ĝi rompiĝis.
“Ove wa tjiti tjike nao?” Vusi wa tja. “Okati ngo ka ri otjiyandjewa komuṱena kwandje. Ovapore wovihape ve ndji pere okati ngo mena rokutja va teya ei ndi mari soku kaungura otjikuki. Otjikuki otjomukandi. Nambano kape na ei, kape notjikuki, nu kape notjiyandjewa. Omuṱena kwandje ma katja vi?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu bastono estis donaco por mia fratino. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Ovatunge va ningire ondjesiro kutja va teya okati. “Kamaatu yenene okuvatera notjikuki, posiya ka yandje ehozu ndi komuṱena kwoye,” umwe wa tja. Vusi wa kaenda komurungu nouyenda we.
La konstruistoj tre bedaŭris ke ili rompis la bastonon. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen iom da tegmenta pajlo por via fratino,” diris unu el ili. Kaj do Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Mondjira, Vusi wa hakaene nomuṱuta nongombe. “Ehozu raye etjate ndo, kape na okuya e humbura kaṱiṱi?” ongombe ya pura. Nungwari indi ehozu ra tjata ngandu ndi ongombe tji ya rya arihe okumana.
Survoje Vusi renkontis bieniston kaj bovinon. “Kia bongusta pajlo, ĉu mi rajtas manĝeti iomete?” demandis la bovino. Sed la pajlo estis tiel bongusta, ke la bovino manĝis ĉiom!
“Ove wa tjiti tjike nao?” Vusi wa tja. “Ehozu ra ri otjiyandjewa komuṱena kwandje. Ovatunge ve ndji pe ehozu ndo mena rokutja va teya okati kovapore vovihape. Ovapore vovihape ve ndji pere okati mena rokutja va teya ei roku kaungura otjikuki tjomuṱena kwandje. Otjikuki otjorukupo rwomuṱena kwandje. Nambano kape na ei, kape notjikuki, nu kape notjiyandjewa. “Omuṱena kwandje ma katja vi?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi? “Tiu pajlo estis donaco por mia fratino. La konstruistoj donis la pajlon al mi, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko de mia fratino. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Ongombe ya ningire ondjesiro kutja ya ri nomunenetima. Omuṱuta wa munu kutja Vusi nga twaerere ongombe otja otjiyandjewa komuṱena. Nu Vusi wa kaenda komurungu.
La bovino tre bedaŭris ke ŝi tiel avidis. La bienisto konsentis ke la bovino iru kun Vusi kiel donaco por lia fratino. Kaj Vusi pluiris sur la vojo.
Nu moiri yeriro rongurova ongombe ya tupuka okuyaruka komunyayo. Nungwari Vusi ndjira kati wa pandjara na kavaza eyuva a ratoko. Ovaṋangwa tjandje va utu okurya.
Sed la bovino rekuris al la bienisto je horo vespermanĝa. Kaj Vusi perdiĝis dum sia vojaĝo. Li alvenis tre malfrue por la geedziĝo de sia fratino. La gastoj jam estis manĝantaj.
“Me tjiti vi nai?” Vusi wa tja. “Ongombe ndja tupuka ondja ri otjiyandjewa, tji tja pimbi ehozu ndi mba pewa i ovatunge. Ovatunge ve ndji pe ehozu mena rokutja va teya okati kovapore vovihape. Ovapore vovihape ve ndji pe okati mena rokutja va teya ei rotjikuki. Otjikuki tja sokurira otjorukupo. Nambano kape na ei, kape na otjikuki, nu kape na otjiyandjewa.”
“Kion mi faru?” ekkriis Vusi. “La bovino kiu forkuris estis donaco, kompense pro la pajlo, kiun donis al mi la konstruistoj. La konstruistoj donis al mi la pajlon, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis al mi la bastonon, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco.”
Omuṱena wa Vusi we ripura na tja, “Vusi muṱena kwandje, ami tjiri hi nokurikenda noviyandjewa. Ami hi nokurikenda notjikuki! Atuhe owete mba tu ri pamwe. Ami mbi nohange. Nambano riveta ozombanda zoye inḓa ozombwa nu tu yoroke pamwe meyuva ndi!” Nu Vusi wa tjiti nao.
La fratino de Vusi pensis iomete, tiam ŝi diris, “Vusi, mia frato, ne vere gravas al mi la donacoj. Eĉ ne la kuko! Ni ĉiuj estas kune ĉi tie, do mi ĝojas. Nun surmetu viajn bonajn vestaĵojn, kaj ni festu tiun ĉi tagon!” Kaj do Vusi tion faris.
Verkita de: Nina Orange
Ilustrita de: Wiehan de Jager
Tradukita de: Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
Nina Orange
Wiehan de Jager
Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
herera
4-a nivelo
