Pa ri nokakazona ku ka tenga po okumuna imbwi omuhapo omukumise kokure.
Estis knabineto kiu unue vidis la misteran formon en la malproksimo.
Omuhapo tji we ya popezu, oko ka muna kutja omukazendu omuṱumba womayuva nga susupara.
Kiam la formo proksimiĝis, ŝi vidis ke ĝi estas tre graveda virino.
Nohoṋi nouvanḓe, okakazona ka ryama popezu na ingwi omukazendu. “Ngatu muese ma kare puna eṱe.” ovandu vokakazona ngo va zuvasana nao. “Eṱe matu ve tjevere nawa nokanatje ke.”
Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
Okanatje nambano ke ri mondjira. “Undura!” “Etee ovirare!” “Omeva!” “Unduuuuuura!!!”
La infano baldaŭ ekvenis. “Puŝu!” “Alportu kovrilojn!” “Akvo!” “Puuuuuŝŝŝŝŝuuu!!!”
Nu tji va munu inga okanatje, ovandu ave purukuta nave uruma tjinene. “Okasinona?!”
Sed kiam ili vidis la infaneton, ĉiuj saltis malantaŭen ŝokite. “Azeno?!”
Ovandu ave utu okupatasanisa. “Ete twa tjere matu ṱiza nokutjevera omukazendu ngwi nokanatje ke, nu otji matu tjiti,” tjiva va tja. “Ovo mave tu yetere oseve!” varwe va tja.
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Tjimanga ingwi omukazendu we kerimuna tja sewa erike rukwao. Eye wa temenwe kutja okanatje ke okahimise nga nge ke tjite vi. Eye wina wa kuminwe kutja nge ritjite vi.
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Korusenina eye wa ṱokuyakura kutja oko okanatje ke nu eye oina.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Nambano, nandaku okanatje make kara okaṱikona nao, atja rira omuano warwe. Nungwari okasinona nga ke kura nake kuru nga tji ke hi na okusora okuverekwa rukwao. Nandarire kutja oko ka rora omiano avihe, kaake yenene okuritjinda otjomundu. Ina potuingi aa kara a urwa nu e nombameno. Porumwe eye ee ke ungurisa oviungura mbya sokuungurwa i ovipuka.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Omangongwaneno nomazenge vye ritunga moukoto wa Kasino. Eye kaa yenene okutjita hi poo hina. Eye kaa yenene okukara nai poo okukara nao. Eye wa pindika ngandu ndi eyuva rimwe tja veta ina omuse ne mu wisire pehi.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Kasino wa ṱohoṋi tjinene. Eye wa tupuka hakahana okuzapo na i kehi rokokure.
Azeno pleniĝis de honto. Li forkuris tiom malproksimen kaj tiom rapide kiom li povis
Tja kakurama tjandje kwa zorere nu Kasino wa pandjara. Hii Hii?” Eye wa hokorisa indji onḓorera. “Hiii Hiii?” oyo ai mu hokorere wina. Eye wa ri erike. Eye we rihuhuta otjokambere, a rara ozomboṱu ozonde nu ozonḓeu.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Kasino wa yanḓimuka na munu omurumendu wambangu omukururume ngu me mu tara. Eye wa tara momeho womukururume ngwi ne mu pe omaundjiro omape.
Azeno vekiĝis kaj vidis strangan maljunulon, kiu fikse rigardis lin desupre. Li rigardis en la okulojn de la maljunulo kaj eksentis iom da espero.
Kasino wa kakara pamwe nomukururume ngwi neye e mu hongo omiano pekepeke vyokurihupisa. Ovo aave vaterasana nokuyora pamwe.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Omuhuka umwe, omukururume wa ningirire Kasino kutja me mu tware kondomba yondundu.
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Kombandambanda mokati kovikamba owo arire tji va rara. Kasino a roto kutja ina wa vera nu me mu isana. Nu tja yanḓimuka …
Alte inter la nuboj ili dormiĝis. Azeno sonĝis, ke lia patrino malsanas kaj vokis lin. Kaj tiam li vekiĝis…
… ovikamba vya zenga pamwe na indi epanga re, omukururume.
… la nuboj estis malaperintaj, kune kun lia amiko, la maljunulo.
Kasino nambano ma tjiwa kutja nga tjite vi.
Azeno finfine sciis, kion fari.
Kasino wa kavaza ina ama ririre omuatje we ngwa pandjara. Rutenga ve tji tarasana orure. Kuzamba ave rivarangasana oupame.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Okasinona na mamaa wako kara pamwe nokupaha omiano omingi vyokuhupa pamwe. Kouṱiṱiṱiṱi, ovazamumwe varwe va kotoka okuye okutura.
La azeninfano kaj lia patrino kreskis kunen kaj trovis multajn manierojn vivi kune. Iom post iom aliaj familioj ekloĝis ĉirkaŭe.
Verkita de: Lindiwe Matshikiza
Ilustrita de: Meghan Judge
Tradukita de: Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
Lindiwe Matshikiza
Meghan Judge
Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
herera
3-a nivelo
