Rukuru tjinene, Hunguriva na Rukoze va ri omapanga. Ovo aave hupu pamwe mohange pu na ozonḓera zarwe. Azehe tjandje kaaze tuka.
Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
Eyuva rimwe, tjandje mehi mwa ri ourumbu tjinene. Rukoze otjaa kaenda kokure tjinene okukatjinga ovikurya. Eye aa yaruka a urwa tjinene. “Mape sokukara omuano omupupu wokukaenda omukato omure!” eye wa tjere.
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
Tji va za nokusuva nawa uṱuku, Hunguriva wa ri nondunge ombaera. Eye wa uta okuwonga omainya ayehe nga poka kozonḓera zarwe omapanga wavo. “Ngatu ye yatate kumwe kombanda yomainya inga owetu oveni,” eye wa tjere. “Ngahino mape tjiti kutja okuwondja omukato omure ku rire okupupu.”
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
Rukoze erike ongwa ri nonane motjirongo, okutja arire ngwa tenge po okuyatata. Eye we riyatatera epanda rovivava oviwa na tuka kombanda ya Hunguriva. Hunguriva arire tja yazema indji onane nu tjimanga a urisiwa i okuyatata. Eye wa isire indji onane kombanda yotjikesa na i kokombeisa okukaṱunina ovanatje ve ovikurya.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Nungwari ozonḓera inḓa ozarwe za munine Rukoze tji ma tuka okuyenda. Ozo za ningirire Hunguriva okuzeyazema onane kutja wina ze riyatatere ovivava. Tjimanga pa karere nozonḓera ozengi nḓu maze tuka apehe meyuru.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Okutja onḓera indji osenina tji ya kotora onane ndji za yazemene, Hunguriva kapa ri. Ounatje otji wa kambura indji onane nu au utu okunyandisa. Ehore tji ra kuhu, owo au isa indji onane meheke.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Kombunda mapeta Rukoze otja kotokere. Eye wa pura kutja onane ye i ri pi ma ṱune na yo omainya tjiva nga harahara mouyenda we. Hunguriva wa tara potjikesa. Eye wa katara mokombeisa. Eye wa katara morupanda. Nungwari indji onane kaya ri po.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
“Arikana ndji pa eyuva rimwe uriri,” Hunguriva we rihekere. “Kuzamba u ṱune ovivava vyoye nu u tuke rukwao okukapaha ovikurya.” “Eyuva rimwe uriri,” Rukoze wa zirire. “Tji u ha munine onane yandje okutja mo ndji pe okazerona koye kemwe otja otjisuta.
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Rukoze tja kotoka eyuva indi orarwe, wa vaza Hunguriva ama para ehi, okupaha onane, nungwari indji onane kaya ri po. Rukoze otja rauka tjimanga pehi na hakana kemwe kouzerona. Eye we ke twara. Okuzambo ngamba Rukoze tji me ya mbo, aa vaza Hunguriva ama para ehi okupaha onane.
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
Otjizire tja Rukoze tji tja takauka pehi, Hunguriva u rakiza ouzerona we. “Virukee porutjandja mbo.” Nu owo au pimbi: “Eṱe kaweṱe omayova. Matu tupuka.”
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”
Verkita de: Ann Nduku
Ilustrita de: Wiehan de Jager
Tradukita de: Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
Ann Nduku
Wiehan de Jager
Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
herera
3-a nivelo
