Ingwi oKhalai. Eye u na ozombura hambombari. Ena re ri heya kutja ’ ingwi omusemba’ meraka ndi Olubukusu.
Jen Khalai. Ŝi havas sep jarojn. Ŝia nomo signifas “la bonulo” en ŝia lingvo, la lubukusa.
Khalai omuhukomunene tja penduka wa hungirisa omuti woviyaporosine. “Arikana muti woviyaparosine, kura tjinene u tu pe oviyaporosine ovingi mbya hora.”
Khalai vekiĝas kaj parolas al la oranĝujo. “Oranĝujo, mi petas, kresku granda kaj donu al ni multe da maturaj oranĝoj.”
Khalai mondjira okuyenda kosikore wa hungirisa ehozu. “Arikana hozu, hapuka nawa nu ngoo roro okukuta.”
Khalai piediras al la lernejo. Survoje ŝi parolas al la herbo. “Herbo, mi petas, kresku verda kaj ne sekiĝu.”
Khalai wa kapita pozongara zokuti. “Arikana zongara, pwee nawa kutja mbi mu pate kozondjise zandje.”
Khalai preterpasas sovaĝajn florojn. Floroj, mi petas, daŭre floru, tiel ke mi povos meti vin en mian hararon.
Posikore, Khalai wa hungirisa omuti imbwi mbu ri mokatikati. “Arikana muti, hapa otutavi otunene kutja eṱe tu resere motjizire tjoye.”
En la lernejo Khalai parolas al la arbo en la centro de la korto. “Arbo, mi petas, kreskigu grandajn branĉojn, tiel ke ni povas legi sub via ombro.”
Khalai wa hungirisa oumuti mbwa kondoroka osikore. “Arikana u muti potee nawa kutja mu tjaere ovandu ovavi okuhita mwi.”
Khalai parolas al la arbedo, kiu ĉirkaŭas ŝian lernejon. “Mi petas, kresku forta kaj haltigu la malbonulojn enveni.”
Khalai wa yaruka konganda okuza kosikore, eye wa i komuti woviyaporosine. “Oviyaporosine vyoye ngamba kavi ya hora?” Khalai wa pura.
Kiam Khalai revenas hejmen de la lernejo, ŝi vizitas la oranĝujon. “Ĉu viaj oranĝoj jam estas maturaj?” demandas Khalai.
“Oviyaporosine ngamba omangura,” Khalai wa tjeme. “Matu wana muhuka muti woviyaporosine,” Khalai wa tja. “Ngahino otji mo kara notjiyaporosine tjimwe tji tja horo ku ami!”
“La oranĝoj estas ankoraŭ verdaj,” Khalai suspiras. “Mi morgaŭ revidos vin, oranĝujo,” Khalai diras. “Eble tiam vi havos maturan oranĝon por mi!”