Rukuru tjinene, ovasukona vetatu va ire okukatyora.
Antaŭ longa tempo tri knabinoj eliris por kolekti brullignon.
Oko kwa ri noupyu tjinene nu ovo arire tji va i konḓonḓu okukayova. Ovo va nyanda nu ave ṱumbu nokuyova momeva.
Varmegis, do ili iris malsupren al la rivero por naĝi. Ili ludis kaj ŝprucis kaj naĝis en la akvo.
Tjimanga, ovo va kamuna kutja eyuva ra toko. Ovo va purukutire okuyaruka kotjirongo.
Subite ili ekkonsciis ke estas jam malfrue. Ili rapidis hejmen al la vilaĝo.
Tji mave yendere onganda, Nozibele otje riṱuna kosengo. Eye wa zembire oundjendje we! “Arikana indjee tu yaruke pamwe!” eye we rihekere komapanga we. Nungwari omapanga we ya tjere kwa toko.
Kiam ili preskaŭ alvenis hejmen, Nozibele metis sian manon sur la kolon. Ŝia kolĉeno estis forgesita! “Mi petas, revenu kun mi!” ŝi petis siajn amikojn. Sed ŝiaj amikoj diris ke estis jam tro malfrue.
Okutja Nozibele otja yarukire erike konḓonḓu. Eye wa kamuna imbwi oundjendje we nu a hakahana okuyaruka konganda. Neye arire tja pandjara monḓorera.
Do Nozibele reiris sola al la rivero. Ŝi trovis la kolĉenon kaj rapidis hejmen. Sed ŝi perdiĝis en la mallumo.
Kokure ngwina a munu ondjerera ndji ri mondjuwo. Eye wa tupuka tjinene okuyenda ngo na kakongora komuvero.
Malproksime ŝi vidis lumon el kabano. Ŝi rapidis al ĝi kaj frapis je la pordo.
Eye wa kuminwe tjinene, ombwa tji ya paturura omuvero nu ai tja, “Mo vanga tjike?” “Ami mba pandjara nu me hepa oruveze pu me rara,” Nozibele wa ziri. “Hita, poo me ku rumata!” ombwa ya tena. Nozibele arire tja hiti.
Surprize al ŝi, hundo malfermis la pordon kaj diris, “Kion vi volas?” “Mi perdiĝas kaj bezonas lokon por dormi,” diris Nozibele. “Eniru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele eniris.
Ombwa arire tji ya tja, “Ndji terekera ovikurya!” “Tjiri ami hi ya rora okuzikira ombwa,” eye wa zirire. “Tereka, poo me ku rumata!” ombwa ya tjere. Okutja Nozibele a terekere ombwa ovikurya.
Tiam la hundo diris, “Kuiru por mi!” “Sed mi neniam kuiris por hundo antaŭe,” ŝi respondis. “Kuiru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele kuiris iom da manĝaĵo por la hundo.
Kuzamba ombwa ya tjere, “Yara ombete yandje!” Nozibele wa zirire, “Ami hi ya rora okuyarera ombwa ombete.” “Yara ombete, poo me ku rumata!” ombwa ya tjere. Nozibele arire tja yara indji ombete.
Tiam la hundo diris, “Ordigu la liton por mi!” Nozibele respondis, “Mi neniam ordigis liton por hundo.” “Ordigu la liton, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele ordigis la liton.
Eyuva arihe eye aa ziki, aa kombo nokukohera ombwa. Okutja eyuva rimwe ombwa ya tjere, “Nozibele, ndino ami me karyangera omapanga wandje. Komba ondjuwo, zika ovikurya nu koha oviṋa vyandje ngunda ambi hi ya kotoka.”
Ĉiutage ŝi devis kuiri kaj balai kaj lavi por la hundo. Tiam, iun tagon, la hundo diris, “Nozibele, hodiaŭ mi devas viziti iujn amikojn. Balau la domon, kuiru la manĝaĵon kaj lavu miajn vestaĵojn antaŭ ol mi revenos.”
Tjimanga ombwa tji ya za po, Nozibele we ripora ozondjise ndatu motjiuru. Ondjise imwe wa twa kehi yombete, imwe wa twa kongotwe yomuvero nu yarwe a katwa motjunda. Tjazumba a tupuka hakahana pa yandera okuyaruka konganda.
Tuj kiam la hundo foriris, Nozibele prenis tri harojn de sia kapo. Ŝi metis unu haron sub la liton, unu malantaŭ la pordon kaj unu en la ĉirkaŭbarejon. Tiam ŝi kuris hejmen laŭeble plej rapide.
Ombwa tji ya kotoka, ya pahere Nozibele, “Nozibele u ri pi?” oyo ya ravaera tjinene. “Owami ngwi, kehi yombete,” ondjise ondenga ya tjere. “Owami ngwi, kongotwe yomuvero,” ondjise oitjavari ya tjere. “Owami ngwi, motjunda,” ondjise oitjatatu ya tjere.
Kiam la hundo revenis, li serĉis Nozibele. “Nozibele, kie vi estas?” li kriis. “Mi estas ĉi tie, sub la lito,” diris la unua haro. “Mi estas ĉi tie, malantaŭ la pordo,” diris la dua haro. “Mi estas ĉi tie, en la ĉirkaŭbarejo,” diris la tria haro.
Ombwa ya tjivirwe kutja Nozibele we i tjiti ovineya. Oyo otji ya tupuka nu ai tupuka okuyenda kotjirongo. Nungwari tjandje imba ovaṱena va Nozibele mave i undjire mbo noviti ovinene. Ombwa arire tji ya tanauka okuyaruka nu kai na pu ya kamunika rukwao.
Tiam ekkonsciis la hundo ke Nozibele trompis lin. Do li kuris kaj kuris la tutan vojon al la vilaĝo. Sed la fratoj de Nozibele atendis tie kun grandaj bastonoj. La hundo turnis sin kaj forkuris, kaj poste ĝi ne revidiĝis.
Verkita de: Tessa Welch
Ilustrita de: Wiehan de Jager
Tradukita de: Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
Tessa Welch
Wiehan de Jager
Angelika Tjoutuku & Asnath Mundjindjiri
herera
3-a nivelo
