Garkar kaka tana ban shawa, akwai
dawa, da hatsi kuma da rogo.
Amma ma fi mahimmanci shine
ayaba.
Koda yake kaka tana da jikoki da
yawa, na sani da ni ta fi ƙwauna.
Tana gayyata ta a gidanta. Tana
gaya mini abubuwa da dama.
Amma akwai abin ba ta gaya mini:
Wurin da take nana ayaba.
La ĝardeno de avinjo estis mirinda, plena da sorgo, milio kaj manioko. Sed plej bonaj de ĉio estis la bananoj. Kvankam avinjo havis multajn genepojn, mi sekrete sciis, ke mi estas ŝia plej ŝatata. Ŝi ofte invitis min al sia domo. Ŝi ankaŭ diris al mi sekretetojn. Sed estis unu sekreto, kiun ŝi ne dividis kun mi: kie ŝi maturigis bananojn.
Wata rana, na ga wani babban
kwando na haki ajiye cikin rana a
gaban gidan kaka.
Da na tambaye ta, mine ne amfanin
Kwandon,sai ta ba ni amsa kamar
haka: “Kwandon mamaki ne”. A
kusan kwandon, akwai ganyen
ayaba da kaka take jujjuyawa lokaci
suwa lokaci.
Na yi mamaki. “Mine ne amfanin
wannan ganyen kaka?” na tambaye
ta. Sai ta ba ni amsa kamar haka:
”Ganyen mamaki ne”.
Iun tagon mi vidis grandan pajlan korbon metitan en la sunbrilo ekster la domo de avino. Kiam mi demandis, por kio ĝi utilas, la sola respondo, kiun mi ricevis, estis: “Ĝi estas mia magia korbo.” Apud la korbo, estis pluraj bananfolioj, kiujn avino turnis de tempo al tempo. Mi scivolis. “Por kio servas la folioj, avinjo?” Mi demandis. La sola respondo, kiun mi ricevis, estis: “Ili estas miaj magiaj folioj.”
Akwai shawa in kana kallon kaka,
ayaba, ganyen ayaba da kuma
babban kwandon na haki. Amma
kaka ta sanya ni in kiranyo
ma’aifiyata don nemo wani abu.
“Kaka,don Allah, bar ni in ga abin da
kike gyarawa…”
“Kar ki zama maras ji, jikata, ki yi
abin aka ce ki yi” kaka take faɗi. Sai
ni kuma in tafi da gudu.
Estis tre interesa rigardi Avinjon, la bananojn, la bananajn foliojn kaj la grandan pajlan korbon. Sed avinjo sendis min al mia patrino pro komisio. “Avinjo, mi petas, lasu min rigardi dum vi preparas …” “Ne obstinu, infano, faru tion, kion oni diras al vi,” ŝi insistis. Mi ekkuris.
Bayan na komo, kaka tana zamne
waje, amma ba kwando, ba ayaba.
“Kaka, ina kwando, ina dukkan
ayabar, kuma ina…”
Sai ta ba ni amsa kamar haka:
“Suna wani wuri na mamaki”. Ban ji
daɗi ba.
Kiam mi revenis, avinjo sidis ekstere sed kun nek la korbo nek la bananoj. “Avinjo, kie estas la korbo, kie estas ĉiuj bananoj, kaj kie …” Sed la sola respondo, kiun mi ricevis, estis: “Ili estas en mia magia loko.” Ĝi estis tre seniluziiga!
Bayan kwana biyu, kaka ta aike ni
cikin ɗakinta in ɗauko wata sanda
da take tokarawa ta yi tafiya.
Ko da na buɗe ƙofar sai ƙamshi
nunannan ayaba ta tarbo ni. Tsakar
ɗakin, akwai babban Kwandon
mamaki na kaka. An ɓoye shi cikin
wani babban bargo. Na ɗaka shi na
ji wannan ƙamshi mai daɗi.
Du tagojn poste, avinjo sendis min preni ŝian bastonon el sia dormoĉambro. Tuj kiam mi malfermis la pordon, bonvenigis min la forta odoro de maturaj bananoj. En la interna ĉambro estis la granda magia pajla korbo de avinjo. Ĝi estis bone kaŝita sub malnova litkovrilo. Mi levis ĝin kaj flaris tiun gloran odoron.
Sai na ji muryar kaka, na zabura,
“Mi kike yi? Ki yi maza ki kawo mini
sandar”.
Ni kuma na yi maza na ɗauko
sandar.
“Mi kike ma murmushi?” in ji kaka.
Tambayar tata, ta sanya na gano da
cewa, murmushina na gano wuri
mamakin da kaka take faɗi.
La voĉo de avinjo surprizis min, kiam ŝi vokis: “Kion vi faras? Rapidu kaj alportu al mi la bastonon.” Mi elrapidis kun ŝia bastono. “Pri kio vi ridetas?” Avinjo demandis. Ŝia demando konstatigis min, ke mi ankoraŭ ridetis pro la malkovro de ŝia magia loko.
Washe–gari, lokacin da kaka ta zo ta
ga ma’aifiyata, ni kuma sai na ruga
gidanta don in ƙara ganin ayabar.
Akwai da yawa da suka nina. Na
ɗauki ɗaya na ɓoye cikin rigata.
Bayan na gano kwando, sai na laɓe
bayan ɗaki na canye da sauri. Ban
taɓa cin ayaba mai daɗin wannan
ayabar.
La sekvan tagon, kiam avinjo vizitis mian patrinon, mi rapidis al ŝia domo por denove kontroli la bananojn. Estis aro tre matura. Mi elektis unu kaj kaŝis ĝin en mia robo. Ree kovrinte la korbon, mi iris malantaŭ la domon kaj rapide manĝis ĝin. Ĝi estis la plej dolĉa banano, kiun mi iam gustumis.
Washe–gari, lokacin da kaka take
cikin garkar tana tattara kayan
garka, na sake komawa cikin ɗakin
nata don in ga ayabar. Sun fara
nina.
Ban yi hanƙuri ba kuma na ɗauko
hudu. Ina fitowa sannu sannu sai na
ji kaka ta yi wani ɗan tari waje. Na
ɓoye ayabar cikin riga, kaka kuma
ya wuce.
La sekvan tagon, kiam avinjo estis en la ĝardeno, rikoltante legomojn, mi enŝteliĝis kaj rigardis la bananojn. Preskaŭ ĉiuj maturiĝis. Mi ne povis ne preni kvar. Dum mi piedpintis al la pordo, mi aŭdis la tuson de avinjo ekstere. Mi sukcesis ekkaŝi la bananojn sub mia robo kaj preterpasis ŝin.
Washe-gari, ranar kasuwa ce. Kaka
ta tashi tun da safe.
Kullum tana kai ayaba da rogo don
ta saida a kasuwa.
Ranan nan, ban je ba na gaida
kaka. Amma zan je in iske ta.
La sekva tago estis bazara tago. Avinjo frue vekiĝis. Ŝi ĉiam prenis maturajn bananojn kaj maniokon por vendi en la bazaro. Mi ne rapidis viziti ŝin tiun tagon. Sed mi ne povis eviti ŝin longe.
Can da maraice, babana da kaka
sun kiranyo ni. Ni san abin da na yi.
Daren nan, da na kwanta, na yi
tunanin da ba ni ƙara satar kakata
ko ma’aifina ko wani can daban.
Poste tiun vesperon vokis min mia patrino kaj patro, kaj Avinjo. Mi sciis kial. Tiun nokton, kiam mi ekdormis, mi sciis, ke mi neniam plu povos ŝteli, ne de avinjo, ne de miaj gepatroj, kaj certe ne de iu alia.
Ursula Nafula
Catherine Groenewald
haŭsa (Niĝero)
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
