Abwo kare efamili
yarengoo yamenyete
nomogoko sana.
Iam estis feliĉa familio.
Tibarenge korwana
nonde bwensi. Nigo
barenge gokonya
abaibori babo nka sobo
amo nase emegondo.
Ili neniam interbatalis. Ili helpis siajn gepatrojn hejme kaj kampe.
Rakini mbaganeirie
kogenda ang’e
nomorero.
Sed ili ne rajtis proksimiĝi al fajro.
Nigo baganeirie gokora
chigasi chiabo botuko
rioka.
Ekiagera nigo barosirie namana!
Ili ĉiam devis nokte fari sian laboron. Ĉar ili estis faritaj el vakso.
Rakini oyomo
bwa’bamura nigo
aganetie sana kogenda
ase omogaso.
Sed unu el la knaboj sopiris eliri en la sunlumon.
Rituko erimo okagania
kwaye gokaba okonene.
Bamura bamwabo
bagachi komoonya …
Iun tagon la sopiro estis tro forta. Liaj fratoj avertis lin…
Rakini tibanyareti,
bagaika gochererwa!
Akabera akaera ase
omogaso omororo.
Sed jam estis tro malfrue! Li fluidiĝis pro la varmega suno.
Abana baria ba amana
bakaigwa bobe korora
oyomwabo gakobera
nakoera igo.
La vaksinfanoj tiel malĝojis vidi sian fraton forfandiĝi.
Nonya nigo begekong’ia
bakarosia omoreberio.
Bakarenta amana aria
aberete bayarosia
akaba enyoni.
Sed ili faris planon. Ili formis la fandiĝintan vakson kaj kreis birdon.
Bakaira enyoni eri
yarenge momura
omwabo baka ase
egetunwa ekenene.
Ili transportis sian birdo-fraton supren al alta monto.
Nomogaso buna
okiamogete, ekairuruka
gekonyagotera na
gosirera ime yoborabu
boria bwomogaso
omambia.
Kaj kiam la suno leviĝis, li forflugis kantante en la matenlumo.