Nͻbila la Katagune daa de la zͻtͻ. Amaa ba daa yεgeri mε la taaba. Daarε diyima ti ba daa ku nuurε ti ba wan ŋmε la boole baŋε mina n tӑi ŋmi’ira gana.
Koko kaj Milpiedulo estis amikoj. Sed ili ĉiam konkuris unu kontraŭ la alia. Iun tagon ili decidis ludi futbalon por vidi, kiu estis la pli bona ludanto.
Ba daa kiŋε la boole pakin ta pͻsε ŋmɛ’a. Nͻbila daa kureni mε, amaa Katagune daa kureni gana bala. Nͻbila daa tobε mε, amaa Katagune daa tɛbε gana bala. Nͻbila sunsͻa daa pͻsε nyiira.
Ili iris al la ludkampo kaj ekludis. Koko estis rapida, sed Milpiedulo estis pli rapida. Koko piedbatis malproksimen, sed Milpiedulo piedbatis pli malproksimen. Koko eksentis sin malkontenta.
Ba daa ku nuurε ti ba wan ŋmε la pεnati duma. Katagune n pͻsε yia dεna boolegi’ira. Nͻbila kuuse la buyina ma’a. Nͻbila n daa soe ti a gĩ lerege.
Ili decidis ludi punŝoton. Unue, Milpiedulo estis la golulo. Koko gajnis nur unu golon. Tiam estis la vico de Koko gardi la golejon.
Katagune daa tobε kuuse. Katagune bεresε boole la le kuuse. Katagune dikε zuo tu’usε boole la le kuuse. Katagune kuuse la bunuu.
Milpiedulo piedbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo piedbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo kapbatis la pilkon kaj faris golon. Milpiedulo gajnis kvin golojn.
Nͻbila suns-nyie la eŋa n ka di la. A koŋere wa daa gaŋε la pa’ala. Katagune pͻsε la’ara sεla n sͻi la a zͻ wa nεŋa daa ka lorege.
Koko koleregis, ĉar ŝi perdis la ludon. Ŝi estis tre malbona perdanto. Milpiedulo ekridis, ĉar lia amiko faris tiom da bruo pri tio.
Nͻbila suns-daa nyie gaŋε mε ti a ya’ε nuurε vole Katagune.
Koko tiel koleris ke ŝi larĝe malfermis la bekon kaj forglutis la milpiedulon.
Nͻbila daa kini kula mε, ta tu’usε Katagune ma. Katagune ma daa soke yeti, “Fum nyε n bia wa?” Nͻbila ka yele se’ere. Katagune ma suure daa sagum.
Dum Koko marŝis hejmen, ŝi renkontis Milpiedul-patrinon. Milpiedul-patrino demandis, “Ĉu vi vidis mian infanon?” Koko nenion diris. Milpiedul-patrino maltrankviliĝis.
Gee ti Katagune ma wum ti kͻbãala tͻgε. “Suŋε mam m ma!” kͻa la n kaasε ŋwana. Katagune ma lobe nini zi’an woo gee kelese ŋwana digi digi. Kͻa la ze’ele la Nͻbila puuren yese na.
Tiam Milpiedul-patrino aŭdis voĉeton. “Helpu min, panjo!” kriis la voĉo. Milpiedul-patrino ĉirkaŭrigardis kaj aŭskultis atente. La voĉo venis el ene de la koko.
Katagune ma daa nyabε, “N bia! Dikε fu pannyãleŋa la tum.” Kataguma ta’am tee nyuuŋo n fi’ε gee le ana tua tua. Bã’a pͻsε Nͻbila mε wa.
Milpiedul-patrino ekkriis, “Uzu vian specialan povon, mia infano!” La milpieduloj povas fari malbonan odoron kaj malbonan guston. Koko eksentis sin malsana.
Nͻbila bo’om ya. A daa vole mε gee le tubesε. A daa kͻsε mε gee k-sε. Gee le k-sε. Katagune la daa fi’ε mε gee tͻi.
Koko ruktis. Tiam ŝi glutis kaj kraĉis. Tiam ŝi ternis kaj tusis. Kaj tusis. La milpiedulo estis naŭzega!
Nͻbila daa kͻsε la bala tara tara ta kͻsε ukɛ Katagune a puuren basε na. Katagune la a ma daa bã’ε zom la tia zuo ta sugε.
Koko tusis, ĝis ŝi eltusigis la milpiedulon kiu estis en ŝia stomako. Milpiedul-patrino kaj ŝia infano suprenrampis sur arbo kaj kaŝis sin.
Pͻsε sankaŋa sa, Nͻbibesi la Kataguma daa tari la diŋo la taaba.
Ekde tiam la kokoj kaj la milpieduloj estis malamikoj.
Winny Asara
Magriet Brink
Samuel Awinkene Atintono
gurena
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
