Ĉe la malgranda bushaltejo en mia vilaĝo estis multa agado de homoj kaj superŝarĝitaj busoj. Sur la tero estis eĉ pli da ŝarĝoj. Helpantoj kriis la loknomojn kien iliaj busoj iris.
“Shitata! Shita! Kuyenda kuutokero!” Ani yuvu mughuliti wa vikarata vya besa ana kuyiyiro. Oyinya kwalire besa na shinine kuronda.
“Urbo! Urbo! Iranta okcidenten!” Mi aŭdis helpanton krii. Tio estis la buso, kiun mi devis kapti.
La urba buso estis preskaŭ plena, sed pli da homoj ankoraŭ antaŭenpuŝis. Iuj enmetis sian pakaĵon sub la buso. Aliaj metis la siajn interne sur la rakojn.
Novaj pasaĝeroj kroĉis siajn biletojn, dum ili serĉis ie sidiĝi en la homplena buso. Virinoj kun junaj infanoj faris ilin komfortaj por la longa vojaĝo.
Ani kuvamba kulikende. Muntu ogho a shungiliro pepi name kwakwatilire shipulasitika shashinamahako. Kwadwatire vicapa vyakukurupa, ndjasha yakudjogho, ntani a monikire yira tukuka.
Mi alpremiĝis apud fenestro. Tiu, kiu sidis apud mi tenis firme verdan plastan sakon. Li portis malnovajn sandalojn, eluzitan mantelon, kaj li aspektis nervoza.
Ani kenge pandje yabesa ani dimburura ashi kuma kushuva mukunda wande, livango olyo na kulira. Niyende kushitata shashinene.
Mi rigardis eksteren el la buso kaj rimarkis ke mi forlasis mian vilaĝon, la lokon, kie mi kreskis. Mi estis survoje al la granda urbo.
Liperamo ali djiri mo and varondi vanantje ava shungiri. Vaghuliti shimpe vakutininkire kughulita vininke vyavo kuvarwana ovo va peramino mubesa. Kehe uno kwayiyilire namutwentaura ovyo a ghulitire. Nkango kwakalire dakushepita kwande.
La ŝarĝado estis finfarita kaj ĉiuj pasaĝeroj sidis. Kolportistoj ankoraŭ enŝoviĝis en la buson por vendi siajn varojn al la pasaĝeroj. Ĉiuj kriis la nomojn de la haveblaj varoj. La vortoj sonis al mi strangaj.
Varondi vavasheshu ava ghuru vinwa, vanwe ava ghuru ndya ava vareke kutafuna. Ovo vapiliro maliva, yira ame, kwanungurukire tupu.
Kelkaj pasaĝeroj aĉetis trinkaĵojn, aliaj aĉetis malgrandajn manĝetojn kaj komencis maĉi. Tiuj, kiuj ne havis monon, kiel mi, nur rigardis.
Viviyauka vino kwavigonganitirepo opo yapembitire besa, shineghedo ashi kuna kushapuka. Mughuliti watiketi a harukiri vaghuliti vakuporeko.
Ĉi tiuj agadoj interrompis la hupadon de la buso, signo ke ni pretis foriri. La helpanto kriis ke la kolportistoj eliru.
Vaghuliti ava kutindayiki vakutude kubesa. Vamwe ava tapa tjindji kuvarundandjira. Vamwe ava kambadara kughulira rwakuhulilira va ghulite vininke vyavingi.
Kolportistoj puŝis unu la alian por elbusiĝi. Kelkaj redonis monŝanĝon al la vojaĝantoj. Aliaj faris lastatempajn klopodojn vendi pli da aĵoj.
Opo yina kushapuka besa yitunde palivango yimanaga, ani kenge palikende. Ani kupura ashi ntjenshi ngani kavyuka nka kumukunda wande.
Kiam la buso forlasis la bushaltejon, mi fiksrigardis tra la fenestro. Mi demandis min ĉu mi iam revenos al mia vilaĝo.
Momo rwa twikilire ruyendo, mubesa amu vareka kupyapyara. Ani ferere nalihuguvaro ashi kuni porokera.
La vojaĝo progresis, kaj la interno de la buso tre varmiĝis. Mi fermis miajn okulojn esperante dormi.
Ene ngoli maghano ghande agha vyuka ghayare kumundi. Vanane ngava kara muliporepo ndi? Vandimba vande ngava yita maliva ndi? Muunyande wamumati nga vuruka kutekera tutondo twande?
Sed mia menso vagis hejmen. Ĉu mia patrino estos sekura? Ĉu miaj kunikloj havigos monon? Ĉu mia frato memoros akvumi miajn ĝermintajn arbetojn?
Mundjira mo, ani vhuruka kukwata lidina lyalivango lyalinene lyamushitata oko a tungire nkwirikwande.
Survoje mi enmemorigis la nomon de la loko, kie mia onklo loĝis en la granda urbo. Mi ankoraŭ murmuris ĝin, kiam mi ekdormis.
Muru rwaviri ntane, ani rambuka na muyoyo waunene wakungongora nakuyiyira varondi ashi kuna kuyenda kumukunda wetu. Ani nyangura ndjato yande nakuvatuka mubesa.
Naŭ horoj poste mi vekiĝis pro laŭta ekbruo kaj voko al pasaĝeroj kiuj reiros al mia vilaĝo. Mi ekprenis mian saketon kaj saltis el la buso.
Besa yakuvyuka kwayinwitire wangu-wangu. Shirugho shashifupi tupu ayi pwawiri yitambe upumeyuva. Shininke shamulyo po unene ne, kwa kalire sha kukeverera mundi wankwirikwande.
La buso veturonta reen rapide pleniĝis . Baldaŭ ĝi reiros orienten. La plej grava afero por mi nun estis serĉi la domon de mia onklo.
Lesley Koyi, Ursula Nafula
Brian Wambi
Peter Linyando Likoro
manja
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
