Sakima kwa tungire navakurona vendi namuunyendi wamukadona wamwaka ne. Vavo kwa tungire ngoli palivango lyamungavo. Ndunda yavo va yambelita mushoni kwa karelire kughuhura wamuyaro wavitondo.
Sakima vivis kun siaj gepatroj kaj sia kvarjara fratino. Ili vivis sur la tereno de riĉulo. Ilia pajlo-tegmenta kabano staris je la fino de arbovico.
Opo a gwanitire Sakima mwaka ntatu,a vere makura a kombanita mantjo ghendi. Mumati uno Sakima kwa kalire waunkurungu.
Kiam Sakima havis tri jarojn, li malsanis kaj perdis sian vidon. Sakima estis talentplena knabo.
Sakima kwa rughanine vininke vyavingi ngudu ovyo va dilire kuvhura kurughana vamati vaunyendi vamwaka ntayimwe. Shihonena,ka shungiranga navahameni mumukunda vavakurona mposhi va tompwere vininke vina karo namulyo.
Sakima faris multajn aferojn, kiujn aliaj sesjaraj knaboj ne faris. Ekzemple li povis sidi kun la pli aĝaj vilaĝanoj kaj diskuti gravajn aferojn.
La gepatroj de Sakima laboris ĉe la domo de la riĉulo. Ili eliris la hejmon frumatene kaj revenis malfrue vespere. Sakima estis lasita kun sia fratineto.
Sakima uye kwa holire kuyimba marushumo. Liyuva limwe vawina ava mupura,”Kuni wagha kushongera ghano marushumo, Sakima?”
Sakima ŝategis kanti kantojn. Iun tagon lia patrino demandis lin, “De kie eklernis vi tiujn ĉi kantojn, Sakima?”
Sakima a limburura,”Kuya tupu ghene,yina. Kugha yuvha mumutwe wande makura kugha yimba.”
Sakima ripondis, “Ili simple venas, patrino. Mi aŭdas ilin en mia kapo kaj tiam mi kantas.”
Sakima a holire kuyimbira kauni kendi kakadona,unene, po nange kana fu ndjara. Kauni kendi kumu tegherera omo ana kuyimba rushumo rwendi oro a hora po ngudu. Okuno kako kuna kukunyunganga kutu ngovera twa kutendeka mutjima.
Sakima ŝatis kanti por sia fratineto, precipe se ŝi malsatis. Lia fratino aŭskultus lin kanti sian plej ŝatatan kanton. Ŝi kutimis svingiĝi laŭ la trankviliga melodio.
“Kuvhura uru yimbe nka,uru yimbe nka,Sakima,” mughunyendi wamukadona ana kumu kushengo. Sakima uye kuvi pura makura kuru yimba aru vyukuruke,aru vyukuruke nka.
“Ĉu vi povas kanti ĝin ree kaj ree, Sakima?” lia fratino petis lin. Sakima do akceptis kaj kantis ĝin ree kaj ree.
Ngurova yimwe vakurona vendi opo vakavyukire kumundi,vavo vana mwena. Sakima avi nongonwine ashi mpovili vina piro kuwapa.
Iun vesperon, kiam liaj gepatroj revenis hejmen, ili tre silentis. Sakima sciis ke io ne ĝustas.
“Udito munke una karo po,yina,vava?” a pura Sakima. Sakima avi nongonona nka ashi mona ngavo wamumati ana kombana. Mukafumu unya kwa kalire ana guvu nka uye mukuma una mukwata.
“Kio ne ĝustas, patrino, patro?” Sakima demandis. Sakima sciĝis ke la filo de la riĉulo mankas. La viro estis tre malĝoja kaj soleca.
“Kuni muyimbira po. Kuvhura a hafe nka,” Sakima a tantere vakurona vendi. Ene ngoli vakurona vendi kapi vamu pulitilire. “Uye mukafumu wamungavo ngudu. Ove mumati tupu wakupira mantjo. Una kughayara ashi rushumo roye kuru muvatera?”
“Mi povas kanti por li. Li eble feliĉos denove,” Sakima diris al siaj gepatroj. Sed liaj gepatroj malakceptis lin. “Li estas tre riĉa. Vi nur estas blinda knabo. Ĉu vi kredas ke via kanto povos helpi lin?”
Nampiri ndi ngoweyo,Sakima kapi a kutapire. Mughunyendi wamudidi wamukadona a mukwatita ko. A ghamba,”Marushumo ghaSakima kuntendeka monyo wande nange ame ndjara nakuyuvha. Kugha vhura kushengawida mukafumu wangavo.”
Tamen Sakima ne rezignis. Lia fratineto subtenis lin. Ŝi diris, “La kantoj de Sakima trankviligas min, kiam mi malsatas. Ili trankviligos ankaŭ la riĉulon.”
La sekvan tagon Sakima petis sian fratineton gvidi lin al la domo de la riĉulo.
A yimana kuntji yalikende limwe lyalinene makura a vareke kuyimba rushumo rwendi oro a hora po ngudu. Kadidi,mutwe wayinya ngavo aghu vareke kumoneka mulikende linya lyalinene.
Li staris sub granda fenestro kaj ekkantis sian plej ŝatatan kanton. Malrapide la kapo de la riĉulo ekaperis tra la granda fenestro.
Varughani ava shagheke kurughana ovyo varughanine pashirugho shinya. Ava tegherere kurushumo rwaSakima rwaruwa ngudu. Ene ngoli mukafumu umwe a ghamba, “Kwato ogho a vhuro kushengawida muhona wetu mumayuvapita. Ana kughayara oghu mumati washitwiku ashi uye ndje a vhuro kumushengawida?”
La laboristoj haltigis sian laboron. Ili aŭskultis la belan kanton de Sakima. Sed unu el la viroj diris, “Neniu povis konsoli la ĉefon. Ĉu tiu blinda knabo kredas ke li povas konsoli lin?”
Sakima a mana kuyimba rushumo rwendi makura a piruka va vyuke. Mukafumu wangavo a kwangura a rupuke makura a ghamba, “Nakukanderere yimba nka.”
Sakima finis la kantadon kaj turniĝis por foriri. Sed la riĉulo rapidis eksteren kaj diris, “Mi petas, kantu denove.”
Pashirugho ntjoshinya, vakafumu vaviri ava ya okuno vavo vana shimbi murwana pashishimbiro. Vavo kwa wanine mona ngavo wamumati uye vana mutoghona ano vana mushuvu kuntere yashitaghura.
Ĝuste tiumomente du viroj venis portante iun sur homportilo. Ili trovis la filon de la riĉulo batitan kaj forlasitan sur la flanko de la vojo.
Ngavo kwa hafire shiri ngudu muku mona nka monendi wamumati. Ntungi ayi futu Sakima mukonda yavyo amu shengawidire. Makura ntungi a damuna monendi wamumati kumwe naSakima ava twara kushipangero mposhi Sakima aka vhure kakenga yira momo ka kenganga kare.
La riĉulo tiel ĝojis revidi sian filon. Li rekompencis Sakima por konsili lin. Li kunprenis sian filon kaj Sakima al la malsanulejo por regajnigi la vidon al Sakima.
Ursula Nafula
Peris Wachuka
Erwina N. Kanyenge
manja
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
