Frue iun matenon la avino de Vusi vokis lin, “Vusi, bonvolu porti tiun ĉi ovon al viaj gepatroj. Ili volas fari grandan kukon por la edziniĝo de via fratino.”
Mundjira yendi yakuyenda kuvakurona vendi, Vusi akugwanekere navamati vaviri vana kunyango nyango. Mumati umwe a nyangura Vusi lighuta linya kumwe nakuli toghona mushitondo. Lighuta a li taghuka.
Survoje al siaj gepatroj Vusi renkontis du knabojn kiuj kolektis fruktojn. Unu el la knaboj ekprenis la ovon de Vusi kaj pafis ĝin al arbo. La ovo rompiĝis.
“Vinke una ruwana ve?” A lili Vusi. “Lighuta linya ne lyakakangita shikuki. Shikuki shalikwareko lyamukurwande wamukadona. Vinke ngoli aka ghamba mukurwande nangeshi kapi kukara shikuki shalikwareko?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu ovo estis por kuko. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Kion diros mia fratino, se ne estos geedziĝa kuko?”
Vamati ava tapa mbili kovyo vamurenkaulire Vusi. “Kapi tu vhura kuvatera vyakuhamena kushikuki, ngoli tuna kara nampango oyo uka pa mukuroye,” a ghamba umwe wavo. Vusi atwikiri naruyendo rwendi.
La knaboj tre bedaŭris ke ili mokis Vusi. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen bastono por via fratino,” unu el ili diris. Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Kuntere yandjira a wana vakafumu vaviri kuna kudika ndjugho. “Kuvhura turuwanite ko osho shitondo shakudjindja ndi?” umwe wavo apura. Ano ngoli shitondo shino kapi shadjindja unene ashi ndi shi dike ndjugho, makura ashi tjoka.
Survoje li renkontis du virojn kiuj konstruis domon. “Ĉu ni povas uzi tiun fortan bastonon?” demandis unu el ili. Sed la bastono ne estis sufiĉe forta, kaj ĝi rompiĝis.
“Vinke una ruwana ve?” A lili Vusi. “Oyinya mpango ne ngo ushwi wamukurwande wamukadona. Vanyangi nyango mbo vana mpo mpango mukondashi mbo vana taghuro lighuta lyakukangita shikuki. Shikuki shalikwareko lyamukurwande wamukadona. Weno kwato lighuta, kwato shikuki, ntani kwato ushwi. Vinke ngoli aka ghamba mukurwande?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi. “Tiu bastono estis donaco por mia fratino. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Vadiki ava tapa mbili kovyo vatjolire mpango. “Kapi tu vhura kuvatera kehe vino vyakuhamena kushikuki, ngoli tuna kara namushoni wamukuroye wamukadona,” aghamba umwe wavo. Makura Vusi a twikiri naruyendo rwendi.
La konstruistoj tre bedaŭris ke ili rompis la bastonon. “Ni ne povas helpi pri la kuko, sed jen iom da tegmenta pajlo por via fratino,” diris unu el ili. Kaj do Vusi daŭrigis sian vojaĝon.
Kuntere yandjira, Vusi a kugwanekere namunafarama nangombe yendi. “Mushoni kuutovali ne nke, kuvhura tupu ni ghupe ko kakadidi? a yi pura ngombe. Makura mushoni wapo aghu tovara unene dogoro ngombe ayi ghu li po nauntje!
Survoje Vusi renkontis bieniston kaj bovinon. “Kia bongusta pajlo, ĉu mi rajtas manĝeti iomete?” demandis la bovino. Sed la pajlo estis tiel bongusta, ke la bovino manĝis ĉiom!
“Vinke ghuna ruwana ve?” a lili Visi. “Oghunya mushoni kuna kara ushwi wamukurwande wamukadona. Vadiki ndjugho va mpo mushoni mukondashi kuna tjora mpango oyo vana mpa vanyangi nyango. Vanyangi nyango kuna mpa mpango mukondashi kuna taghura lighuta lyakukangita shikuki sha mukurwande wamukadona. Shikuki shalikwareko lyamukurwande. Weno kwato lighuta, kwato shikuki, ntani kwato nka ushwi. Vinke ngoli aka ghamba kukurwande?”
“Kion vi faris?” ekkriis Vusi? “Tiu pajlo estis donaco por mia fratino. La konstruistoj donis la pajlon al mi, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis la bastonon al mi, ĉar ili rompis la ovon por la kuko de mia fratino. La kuko estis por la edziniĝo de mia fratino. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco. Kion diros mia fratino?”
Ngombe ne kwato utapi, makurulya. Munafarama atokora ashi ngombe yina kona kuyenda naVusi yikare ndjo ushwi wamukurwendi wamukadona. Makura Vusi atwikiri kuyenda.
La bovino tre bedaŭris ke ŝi tiel avidis. La bienisto konsentis ke la bovino iru kun Vusi kiel donaco por lia fratino. Kaj Vusi pluiris sur la vojo.
Lihudi makura ngombe ayi duka yivyuke kwamunafarama paruvede rwamurarero. Ntani nka Vusi naye a puka ndjira yaruyendo rwendi. A hulilili unene katika kulikwarereko lyamukurwendi wamukadona. A ka wana vagenda vana vareke kare kulya.
Sed la bovino rekuris al la bienisto je horo vespermanĝa. Kaj Vusi perdiĝis dum sia vojaĝo. Li alvenis tre malfrue por la geedziĝo de sia fratino. La gastoj jam estis manĝantaj.
“Vinke ni ruwana?” Vusi alili. “Ngombe yinya yina duko ngo ushwi, mulivango lya mushoni unya vana mpa vadiki ndjugho. Vadidi kuna mpa mushoni mukondashi mbo vana tjoro mpango oyo yina tundo kuvanyangi nyango. Vanyangi nyango kuna mpa mpango yinya mukondashi mbo vana taghuro lighuta yashikuki. Shikuki shalikwareko. Weno kwato lighuta, kwato shikuki, ntani kwato ushwi.”
“Kion mi faru?” ekkriis Vusi. “La bovino kiu forkuris estis donaco, kompense pro la pajlo, kiun donis al mi la konstruistoj. La konstruistoj donis al mi la pajlon, ĉar ili rompis la bastonon de la fruktokolektistoj. La fruktokolektistoj donis al mi la bastonon, ĉar ili rompis la ovon por la kuko. La kuko estis por la geedziĝo. Nun estas neniu ovo, neniu kuko, kaj neniu donaco.”
La fratino de Vusi pensis iomete, tiam ŝi diris, “Vusi, mia frato, ne vere gravas al mi la donacoj. Eĉ ne la kuko! Ni ĉiuj estas kune ĉi tie, do mi ĝojas. Nun surmetu viajn bonajn vestaĵojn, kaj ni festu tiun ĉi tagon!” Kaj do Vusi tion faris.
Nina Orange
Wiehan de Jager
Erwina N Kanyenge
manja
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
