Estis knabineto kiu unue vidis la misteran formon en la malproksimo.
Apa runa kushenya rutu pepi, makura a kenge ashi nani mukamali wamarutu maviri walipumba lyalinene.
Kiam la formo proksimiĝis, ŝi vidis ke ĝi estas tre graveda virino.
Ntjoni ngoli utjimantu, mukadona a shenya pepi-peni namukamali uno. “Tuna hepa kukara naye,” Ava tokora vantu vakaliro namukadona. “Kutu va kunga naye namonendi.”
Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
Mukeke kara mundjira ana kara ya kumushampuruka. “Kukeme!” “Yitenu ngugho dendi!” “Mema!” “Kukemeeeee!!!”
La infano baldaŭ ekvenis. “Puŝu!” “Alportu kovrilojn!” “Akvo!” “Puuuuuŝŝŝŝŝuuu!!!”
Ngoli opo va kengire mukeke, kehe uno a vatuka avyuke munyima kushitetu. “Shidongi?”
Sed kiam ili vidis la infaneton, ĉiuj saltis malantaŭen ŝokite. “Azeno?!”
Kehe uno atameke ngoli nakukanyeka. “Tuna ghamba ashi kutu va kengera vawina namona muntu nawa, mbyo tu ruwana mbyovyo,” ava ghamba vamwe. “Mara kuva tuyitira ngoli lihudi sha!” ava ghamba vamwe.
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Makura mukamali akara nka mpentjendi. A tameke kukupura mwene ashi vinke arughana naunya mwanuke wakutetukita. Ntani akupura nka ashi vinke avhura kurughana ko kwanaumwendi pauntu wendi.
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Makura muruhulilira nko kuvitambura tupu ashi unya ndje monendi wamumati ntani uye ndje nyokwa.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Oghunya mwanuke ndi kwa kalire tupu namutika umwe waudidi hasha ndi navintje vyawapire tupu. Ano ngoli shidongi ghona shino ashi kuru nakukura unene dogoro kapi nka ana kugwana mo mumughongo wavawina. Ntani kakondjanga ashi ndi akare yira muntu naye, ngoli kapi avhulire kunegheda nkalito yashiuntu. Vawina kehepano kava rorokanga kumwe nakukupakera shinka. Maruvede ghamwe kumupa viruwana ovyo vyawapero kurughana vikorama.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Lipiyagano naugara aghu kungangere munda yamutjima waShidongi ghona. Kapi avhuranga kuruwana vino ntani kapi arughananga vinya. Kapi avhuranga kukara yira weno ntani kapi avhuranga kukara yira unya. Makura aya garapa shiri liyuva limwe a tanga vawina ava were palivhu.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Shidongi makura ashi kufu ntjoni. Makura ashi tameke kuduka shikayende kwaure kuno shasho kuna kuduka unene.
Azeno pleniĝis de honto. Li forkuris tiom malproksimen kaj tiom rapide kiom li povis
Opo shakashaghekire kuduka, liyuva lyayo lina toko matiku, makura Shidongi ashi puka. “Ooghiii oghiiii?” ashi ghoghotere mundema. “Ooghiii oghiiii?” a shi vyukirimo nka. Shasho pentjasho tii. Ashi kupetayiki rutu rwasho rukare yira bala yakudjindja, makura ashi porokere muturo twakufa nakurambuka ngoli kapishi turo twatuwa.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Opo sharambukire kukenga ko tupu mukondi wamukafumu wakutjilita ogho ana kushinungurukiro opo sha ralire. Makura nasho ashi kenge mumantjo mukondi unya kumwe nakukara nalikuyuvho lyalihuguvaro.
Azeno vekiĝis kaj vidis strangan maljunulon, kiu fikse rigardis lin desupre. Li rigardis en la okulojn de la maljunulo kaj eksentis iom da espero.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Liyuva limwe, mukondi unya arenke Shidongi shi mutware kuwiru yandundu.
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Kuwiru wiru mukatji kamaremo ava ka porokera muturo. Shidongi ashi roto ashi vawina kuna kuvera makura kuna kumuyita. Opo sha rambukire …
Alte inter la nuboj ili dormiĝis. Azeno sonĝis, ke lia patrino malsanas kaj vokis lin. Kaj tiam li vekiĝis…
… la nuboj estis malaperintaj, kune kun lia amiko, la maljunulo.
Shidongi makura ashi yiva ashi vinke shiruwana.
Azeno finfine sciis, kion fari.
Shidongi ashi ka wana vawina, pantjavo okuno vavo vana guvu kuna kulira monavo. Makura ava kunwiki muruvede rwarure. Makura ava kushamberere nakukumamatera mavoko muntingo unene-nene.
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Lindiwe Matshikiza
Meghan Judge
Erwina N Kanyenge
manja
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
