Kwa kalire shirugho shimwe,Litende naLikangakodi kwa kukwatire ukwavo. Vavo kwa tungire mumpora navidira navintje vyakuhupa ko. Navantje kundereko ogho katukango.
Iam Kokino kaj Aglo estis amikoj. Ili vivis en paco kun ĉiuj aliaj birdoj. Neniu el ili sciis flugi.
Liyuva limwe, kwa kalire ndjara mumukunda wavo mukonda yarukukutu. Likangakodi mpo a yendire shinema shashire mposhi a kawane ndya. Aka vyuka uye ana roroka ngudu. “Pana hepa kukara ndjira yimwe yaureru kuyenda!” mo a ghambire Likangakodi.
Iun tagon regis malsato en la lando. Aglo devis paŝi tre malproksimen por trovi manĝaĵon. Ŝi revenis tre laca. “Devas esti pli facila maniero vojaĝi!” diris Aglo.
Munyima yamatiku ghamawa a ralire nawa,Litende a kara nalighano lyaliwa ngudu. A tameke kutovaura a pongayike huki davidira dawiro kumarudi ghavidira navintje vyakaliro vaholi vavo. “Tudi hondje kumwe pawiru yahuki detu,” a ghamba Litende. “Walye ovi ngavi tu rerupitira kuyenda.”
Post bona dormo Kokino havis brilan ideon. Ŝi komencis kolekti la falintajn plumojn el ĉiuj siaj birdaj amikoj. “Ni kudru ilin kunen super niaj propraj plumoj,” ŝi diris. “Eble tio faros vojaĝi pli facila afero.”
Likangakodi a huru pantjendi ti ndje a wekiro ntonga mumukunda naghuntje,makura a vareke kuhondja dendi pamuntango. Makura a kuhondjere mwene mavava maviri ghamawa makura a tuka pawiru yalitende. Litende a rombo ntonga ene ngoli rungashi tupu a kwatakwatire po makura a roroka kuhondja. Litende a shuvu ntonga pashimbangu a yendi mwa kuterekera a kawapayike ndya davana vendi.
Aglo estis la sola en la vilaĝo kun kudrilo, do ŝi komencis kudri unue. Ŝi faris al si paron da belaj flugiloj kaj flugis alta super Kokino. Kokino prunteprenis la kudrilon, sed ŝi baldaŭ laciĝis pri kudrado. Ŝi lasis la kudrilon sur la ŝranko kaj iris en la kuirejon por prepari manĝaĵon por siaj infanoj.
Vidira vimwe vya monine Likangakodi uye kuna kukatuka aka yende. Avi rombo Litende avi pe ko ntonga navyo vika kuhondjere mavava ghavyo. Kunyima yakarughoghona aku kara vidira vina kutukaghano kuwiru.
Sed la aliaj birdoj vidis Aglon flugi for. Ili petis Kokinon prunti al ili la kudrilon por fari flugilojn ankaŭ por ili mem. Baldaŭ birdoj flugis ĉie supre en la ĉielo.
Shidira shahuliliro kuromba ntonga opo shaka yi vyutire, Litende lyalyo pato. Vana vaLitende ava vareke kudanita ntonga yinya. Opo va rorokire kuyi danita,ava yi shuvu ntonga mulivhu.
Kiam la lasta birdo redonis la pruntitan kudrilon, Kokino ne estis tie. Do ŝiaj infanoj prenis la kudrilon kaj ekludis kun ĝi. Kiam ili laciĝis pri la ludo, ili lasis la kudrilon en la sablo.
Munyima yashirugho kushitenguko shinya,Likangakodi ali ka vyuka. Ali pura Litende limu pe ntonga mposhi a wapeke huki dendi dashekeshiro muruyendo rwendi. Litende ali kenge pashimbangu. Ali kenge nka mundjugho yakuterekera. Ali kenge nka muliharango lyamundi. Ntonga kapi a vhulire kuyi wana litende.
Poste tiun posttagmezon, Aglo revenis. Ŝi petis la kudrilon por ripari iujn plumojn kiuj malfiksiĝis sur ŝia vojaĝo. Kokino rigardis la ŝrankon. Ŝi rigardis en la kuirejon. Ŝi rigardis en la korton. Sed la kudrilo troviĝis nenie.
“Mpeko tupu liyuva limwe,” Litende ali kanderere Likangakodi.” Makura ngaghu wapeke livava lyoye ntani ngaghu tuka ngau kashimbe ko nka ndya dimwe.” Liyuva limwe tupu nakukupa,” ali ghamba Likangakodi. “Nange kapi uyi wana ntonga una hepa kumpa shitjiyotjiyo shoye shimwe ngayi kare mfuto.
“Nur donu al mi tagon,” Kokino petegis Aglon. “Tiam vi povos ripari vian flugilon kaj flugi por akiri manĝaĵon denove.” “Nur unu tagon pli,” diris Aglo. “Se vi ne trovos la kudrilon, vi devos doni al mi unu el viaj idoj kiel pagon.”
Likangakodi opo lyaka yire liyuva lyakukwama ko,ali ya wana Litende lyalyo kuna kushada mulivhu,ene ngoli ntonga kapi lina yi wana. Likangakodi ali pupiri wangu-wangu nankondo-nkondo ali tjompora po umwe wavitjiyotjiyo. Ali twara pere. Shirugho nashintje munyima yavinya vyashorokiro,kehe pano lya monekanga Likangakodi,kuya wana Litende kuna kushada mumusheke li shane ntonga.
Kiam Aglo venis la venontan tagon, ŝi trovis Kokinon skrapantan en la sablo, sed neniu kudrilo. Do Aglo flugis tre rapide kaj kaptis unu el la idoj. Ŝi forportis ĝin. Ĉiam post tiam, kiam ajn Aglo aperas, ŝi trovas Kokinon skrapantan en la sablo por la kudrilo.
Kiam la ombro de la flugilo de Aglo falas sur la kampo, Kokino avertas siajn idojn. “Eliru el la nuda kaj seka tereno.” Kaj ili respondas, “Ni ne estas malsaĝuloj. Ni kuros.”
Ann Nduku
Wiehan de Jager
Erwina N. Kanyenge
manja
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
