Liyuva limwe, Ndimba kwa yendaulire kuntere yamukuro.
Iun tagon Kuniklo marŝis laŭ la riverbordo.
Mvhughu naye nko a kalire, kwa kunyanganyine po okuno ghuye kuna kulya mushoni washinamahako wauwa shiri.
Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Mvhughu kapi a monine ashi Ndimba naye nko ana kara makura a lyata lipadi lyaNdimba mumponyo. Ndimba makura atameke kutakumina Mvhughu, “Ove Mvhughu! Kapi ghuna kumona ashi kuna kulyata palipadi lyande ndi?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Mvhughu nko kutapa mbili kwaNdimba, “Mbili tupu. Kapi nakumono. Nakanderere ngupirepo!” Ngoli Ndimba kapi avi tegherelire nka nko kumuharukira Mvhughu, “Muwina una virughanene vinya! Liyuva limwe, nga ghu shi mona! Mbyo nga ghu futa!”
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Ndimba nko kuyenda aka shane Mundiro nakughamba ashi, “Kayende, kashore Mvhughu opo atunda mumema aya lye mushoni. Ndje ana ndyato!” Mundiro makura nko kulimburura weno,”Kwato udito, Ndimba, muholi wande. Kuni ruwana vene momo una kuvi mpura.”
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Kunyima, okuno Mvhughu uye kuna kulyanga mushoni ure kadidi namukuro makura mpopo,”Wuuuu!” Mundiro aghu mwantjuka nantjantje. Ntjantje makura adi vareke kushora huki daMvhughu.
Poste Hipo estis manĝante herbon malproksime de la rivero, kiam, “Vus!” Fajro ekflamiĝis. La flamoj ekbruligis la hararon de Hipo.
Mvhughu makura avareke kulira nakudukira mumema. Huki dendi nadintje adi pi kumundiro. Mvhughu atwikiri kulira,”Huki dande dina pi kumundiro! Huki dande nadintje to dina piti! Huki dande dadiwa ngudu!”
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Ndimba a hafa pakumona huki daMvhughu dina pi. Dogoro palino lyanamuntji, mukonda yaghoma wamundiro, Mvhughu kapi ayendanga nka ure namema.
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.
Basilio Gimo, David Ker
Carol Liddiment
Erwina N Kanyenge
manja
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
