Ouno ne Khalai. Mwaka dendi ntambiri. Lidina lyendi kutantashi ‘wa muwa’ muliraka lyendi, Lubukusu.
Jen Khalai. Ŝi havas sep jarojn. Ŝia nomo signifas “la bonulo” en ŝia lingvo, la lubukusa.
Pakurambuka Khalai kughambaura navitondo vyamaguni. “Na kanderere shitondo shauguni, kura unene ngau tu pe maguni ghakupya ghamayingi.”
Khalai vekiĝas kaj parolas al la oranĝujo. “Oranĝujo, mi petas, kresku granda kaj donu al ni multe da maturaj oranĝoj.”
Khalai kuyenda kushure. Mundjira yendi kughambaura namushoni. “Na kandere mushoni, kura ngoli mushinamahako washa kukuta.”
Khalai piediras al la lernejo. Survoje ŝi parolas al la herbo. “Herbo, mi petas, kresku verda kaj ne sekiĝu.”
Khalai pakupita dimucuko damuwiya. “Na kanderere mucuko, yungumuka nakumpayima vene ngoweyo mposhi ngani kuture kuhuki dande.”
Khalai preterpasas sovaĝajn florojn. Floroj, mi petas, daŭre floru, tiel ke mi povos meti vin en mian hararon.
Kushure, Khalai kughambaura nashitondo shapakatji kalivango. “Na kanderere shitondo, kulita divutavi dadinene mposhi tu varwirange mumundulye ghoye.”
En la lernejo Khalai parolas al la arbo en la centro de la korto. “Arbo, mi petas, kreskigu grandajn branĉojn, tiel ke ni povas legi sub via ombro.”
Khalai kughamana na navishwa vyakundurukido shure yendi. “Na kanderere vishwa kurenu nankondo mposhi papire yakupira vantu vavadona.”
Khalai parolas al la arbedo, kiu ĉirkaŭas ŝian lernejon. “Mi petas, kresku forta kaj haltigu la malbonulojn enveni.”
Khalai pakavyuka kumundi, kudingura shitondo shauguni. “Maguni ghoye ana pi ndi?” Ana kupura Khalai.
Kiam Khalai revenas hejmen de la lernejo, ŝi vizitas la oranĝujon. “Ĉu viaj oranĝoj jam estas maturaj?” demandas Khalai.
“Maguni shimpe ghashinamahako,” Ana kuyiyira Khalai. “Nganiya kukenga nka yona shitondo shauguni,” ana kughamba Khalai. “Walye ngau karako naliguni lyande lyakupya.
“La oranĝoj estas ankoraŭ verdaj,” Khalai suspiras. “Mi morgaŭ revidos vin, oranĝujo,” Khalai diras. “Eble tiam vi havos maturan oranĝon por mi!”