Pakare-kare, vakadona vatatu ava yendi vakatjave vikuni.
Antaŭ longa tempo tri knabinoj eliris por kolekti brullignon.
Kwalire liyuva lyalipyupyu ava yendi kumukuro vakayoghane. Ava dananene mumema na kukurafawira kuno vavo kuna kuyoghana.
Varmegis, do ili iris malsupren al la rivero por naĝi. Ili ludis kaj ŝprucis kaj naĝis en la akvo.
Vakuharukeko, ava dimburura ashi lina toko. Ava kwangura va vyuke mumindi.
Subite ili ekkonsciis ke estas jam malfrue. Ili rapidis hejmen al la vilaĝo.
Opo vaka tikire pepi namundi, Nozibele a kukwata munthingo. Ava vurama shiranda shendi shamuntingo! “Na kanderere tu vyukenu kume muka ntateko.” A kusheng kuva holi vendi. Ene ngoli vaholi vendi ava mu tantere ashi vana huliliri ntani nka lina toko.
Kiam ili preskaŭ alvenis hejmen, Nozibele metis sian manon sur la kolon. Ŝia kolĉeno estis forgesita! “Mi petas, revenu kun mi!” ŝi petis siajn amikojn. Sed ŝiaj amikoj diris ke estis jam tro malfrue.
Nozebele a vyuka kumukuro pentjendi. A ka wana shiranda shendi shamuntingo nko kakwangura aka vyuke kumundi. Ene ngoli a kombana mumundema.
Do Nozibele reiris sola al la rivero. Ŝi trovis la kolĉenon kaj rapidis hejmen. Sed ŝi perdiĝis en la mallumo.
Mukantando tupu a momo shite shina kutundo mundunda. A kwangura kuyenda ko naka ngongora palivero.
Malproksime ŝi vidis lumon el kabano. Ŝi rapidis al ĝi kaj frapis je la pordo.
A vi mu tetukita, mbwa a yi gharura livero nakughamba, “Vinke una kushana?” “Na kombana ntani na shana livango oko ni rara,” A ghamba Nozibele. “Ngene, ndi kuni kushuma!” A yi ghamba mbwa. Nozibele a ngene.
Surprize al ŝi, hundo malfermis la pordon kaj diris, “Kion vi volas?” “Mi perdiĝas kaj bezonas lokon por dormi,” diris Nozibele. “Eniru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele eniris.
Makura a ghamba, “nterekere!” Nda nakara ni terekere mbwa,” a limburura. “Tereka, ndi kuni kushuma!” A ghamba mbwa. Nozibele aterekere ndya dangandi.
Tiam la hundo diris, “Kuiru por mi!” “Sed mi neniam kuiris por hundo antaŭe,” ŝi respondis. “Kuiru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele kuiris iom da manĝaĵo por la hundo.
Makura a ghamba,” ndjarere uro!” Nozibele a limburura, “Nda na kara niyare uro wambwa.” “Yara uro, ndi kuni kushuma!” a ghamba mbwa. Nozibele a yara uro.
Tiam la hundo diris, “Ordigu la liton por mi!” Nozibele respondis, “Mi neniam ordigis liton por hundo.” “Ordigu la liton, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele ordigis la liton.
Ĉiutage ŝi devis kuiri kaj balai kaj lavi por la hundo. Tiam, iun tagon, la hundo diris, “Nozibele, hodiaŭ mi devas viziti iujn amikojn. Balau la domon, kuiru la manĝaĵon kaj lavu miajn vestaĵojn antaŭ ol mi revenos.”
Tupu ayenda ngoli mbwa, Nozibele a ghupu huki ntatu damumutwe wendi. Nko kutura ruhuki rumwe munda yauro, rumwe palivero, rumwe kuru rwalivero, ntnai rumwe muhambo. Makura nko kukumana-nama mo a duke a yende kumundi.
Tuj kiam la hundo foriris, Nozibele prenis tri harojn de sia kapo. Ŝi metis unu haron sub la liton, unu malantaŭ la pordon kaj unu en la ĉirkaŭbarejon. Tiam ŝi kuris hejmen laŭeble plej rapide.
Opo aka vyukire mbwa, a ya shana-shana ngoli Nozibele. “Nozibele, kuni una kara?” A yiyiri.”Ame uno munda yauro”, aru ghamba ruhuki rwakuhova. “Ame uno kuruku rwalivero, aru ghamba ruhuku rwauviri. “Ame uno, muhambo,” aru ghamba ruhuki rwautatu.
Kiam la hundo revenis, li serĉis Nozibele. “Nozibele, kie vi estas?” li kriis. “Mi estas ĉi tie, sub la lito,” diris la unua haro. “Mi estas ĉi tie, malantaŭ la pordo,” diris la dua haro. “Mi estas ĉi tie, en la ĉirkaŭbarejo,” diris la tria haro.
Mpo avi dimbwilire mbwa ashi Nozibele ana mukotokere. Mpo a dukire ngoli a tambe kumundi. Ene ngoli vakurwa Nozibele vavakafumu kwa mu tatililire nadimuramu dadinene. Mbya makura a piruka aka duke kutunda opo kapi nka va mu mona.
Tiam ekkonsciis la hundo ke Nozibele trompis lin. Do li kuris kaj kuris la tutan vojon al la vilaĝo. Sed la fratoj de Nozibele atendis tie kun grandaj bastonoj. La hundo turnis sin kaj forkuris, kaj poste ĝi ne revidiĝis.
Tessa Welch
Wiehan de Jager
Peter Linyando Likoro
manja
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
