Opo va dohorokire vawina Simbegwire,a guvire shiri. Vasha vaSimbegwire kwa kondjire mpopo va vhulira mukupakera mbiri monavo wamukadona. Kadidi-kadidi,ava vareke nka kuyuvha ruhafo va hana kukara kumwe navawina vaSimbegwire. Kehe yino ngurangura kava shungiranga mukutimwitira kuhamena liyuva lyakuuto.Kehe yino ngurova kava wapayikanga murarero kumwe. Nange vana mana kukusha visha,vasha vaSimbegwire kava muvateranga navirughanatapo vyendi vyakumundi.
Kiam la patrino de Simbegwire mortis, ŝi ege malĝojis. La patro de Simbegwire faris laŭeble plej bone por varti sian filinon. Malrapide ili eklernis kiel denove senti sin feliĉaj, sen la patrino de Simbegwire. Ĉiumatene ili sidiĝis kaj parolis pri la venonta tago. Ĉiuvespere ili kune preparis vespermanĝon. Post kiam ili lavis la manĝilaron, la patro de Simbegwire helpis ŝin fari sian hejmtaskon.
Liyuva limwe vasha vaSimbegwire ava huliliri kuya tika kumundi ene ngoli kapishi mo vyashwa kushoroka.”Kuni una kara monande?”ava yita. Simbegwire a duka a shamberere vashe. A yimana teghete opo a dimburulire ashi vashe kuna kwaterere livoko lyamukamali.”Nashana uya morore umwe washikoda, monande. Ghuye ndje Anita,”ava ghamba vavo kuno kuna kumenyamenya.
Iun tagon, la patro de Simbegwire malfrue revenis hejmen. “Kie vi estas, mia infano?” li vokis. Simbegwire kuris al sia patro. Ŝi haltis senmove, kiam ŝi vidis ke li tenas la manon de iu virino. “Mi volas, ke vi renkontu iun specialan, mia infano. Jen Anita,” li diris ridete.
“Moro Simbegwire,vasho va ntantera vyavingi vyakuhamena kukoye,a ghamba Anita. Ene ngoli kapi a menyunine ndi nampiri ndi a kwate mukadona unya mulivoko. Vasha vaSimbagwire kwa kalire vana hafa. Ava timwitiri ngoli vyakuhamena kukwavo vatatu mukutunga kumwe, ntani weni omo ngali va wapa liparu.”Monande,na huguvara ashi ngaghu mutambura Anita ashi vanyoko,”ava ghamba vasha vaSimbegwire.
“Saluton Simbegwire, via patro diris multe al mi pri vi,” diris Anita. Sed ŝi nek ridetis, nek prenis la manon de la knabino. La patro de Simbegwire ĝojis kaj ekscitiĝis. Li parolis pri la estonteco, kiam ili tri kune vivos, kaj kiel bona estos ilia vivo. “Mia infano, mi esperas ke vi akceptos Anita kiel patrinon,” li diris.
Liparu lyaSimbigwire ali kutjindji. Kapi nka kawananga ruvede rwa kushungira navashe ngurangura. Anita kamu panga virughana vyamumundi vyavingi ngudu ovyo kavi murororango ngudu nange dogoro a pire kuwana ruvede rwa kurughana virughanatapo vyendi vyashure kungurova. A vyukiliri aka rare munyima yamurarero. Shininke ashi huru ti shamuyitiliro likuyuvho nawa nguvo yendi yaruvara rwakumoneka shiwa oyo vamu shuvilire vanakufa vawina. Vasha vaSimbegwire kapi va monekire ashi vana vi dimburura ashi monavo kapi ana hafa.
La vivo de Simbegwire ŝanĝiĝis. Ŝi ne plu havis tempon por sidi matene kun sia patro. Anita donis tiom da hejmtaskoj al ŝi, ke ŝi estis tro laca por fari siajn lernejajn taskojn vespere. Post la vespermanĝo ŝi tuj enlitiĝis. Ŝia sola konsolo estis ŝia kolora lankovrilo, kiun ŝia patrino donis al ŝi. La patro de Simbegwire ŝajne ne rimarkis, ke lia filino malĝojas.
Munyima yamwedi tupu dadisheshu,vasha vaSimbegwire, ava va tantere ashi vavo ngava tunda mo tanko mumundi karugho kangandi.”Na kona kukara naruyendo rwakuvirughana vyande,” ava ghamba.”Ene ngoli ame navi yiva ashi ngamu kufera mbiri.” Simbegwire a negheda shipara sharuguvo ene ngoli vashe kapi vavi dimburulire. Anita uye pore yendi nankumbu shi. Naye kapi a hafire.
Post kelkaj monatoj la patro de Simbegwire diris al ili ke li foriros iom da tempo. “Mi devas vojaĝi por mia laboro,” li diris. “Sed mi scias ke vi ambaŭ prizorgos unu la alian.” La vizaĝo de Simbegwire malridetis, sed ŝia patro ne rimarkis pri tio. Anita nenion diris. Ankaŭ ŝi ne ĝojis.
Vininke avi kumana mo ngoli mwamudona kwaSimbegwire. Nange kapi ana mana virughana ovyo vana mupa ndi a tape rushivano rwendi,Anita kumu toghona. Ntani pashirugho shamurarero,mugholikadi uno kalyanga shingi shandya,Simbegwire kumu shuvira po tupu tughu vhughunyunu twa ngandi. Kehe ghano matiku Simbegwire kaliranga a kushengawide a rare,okuno uye ana mamatere nguvo yavawina.
La situacio malboniĝis por Simbegwire. Se ŝi ne finfaris siajn taskojn, aŭ ŝi plendis iomete, Anita batis ŝin. Kaj dum la vespermanĝo, la virino manĝis la plejparton de la manĝaĵo, lasante nur kelkajn restaĵojn por Simbegwire. Ĉiuvespere Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis, brakumanta la lankovrilon de sia patrino.
Ngurangura yimwe,Simbegwire a huliliri kurambuka.”Ove mukadona waudwa!” a haruka Anita. Anita a koko Simbegwire a tunde pambete. Nguvo yinya yashikoda ayi haka mumboha makura ayi papuka mukatji mapapi maviri.
Iun matenon Simbegwire malfrue ellitiĝis. “Vi estas pigrulino!” Anita kriis. Ŝi eltiris Simbegwire el la lito. La valora lankovrilo kroĉiĝis sur najlo kaj duoniĝis.
Simbegwire a guvu shiri ngudu. A tokora kutjwayuka mo mumundi. A upu mapapi ghanya ghanguvo yavawina,a rongere ko ndya dangandi,a tundu mo mumundi. A kwama shitavura osho va pitire vashe.
Simbegwire malĝojegis. Ŝi decidis forkuri de sia hejmo. Ŝi prenis la pecojn de la lankovrilo de sia patrino, pakis iom da manĝaĵo kaj foriris el la domo. Ŝi sekvis la vojon, kiun prenis ŝia patro.
Opo lya tokire liyuva,a rondo kushitondo shashire shapepi nashidiva makura a yara mukatji kadimutavi dashitondo shinya di kare cegca yendi. Kughuto wakurara a yimbi:”Yiina,yiina,yiina mwa ntjuva. Mwa ntjuva anwe nka kapi mwa kavyuka. Vavava kapi vana horo nka. Yina,shirugho munke ngamu ka vyuka. Mwa ntjuva.”
Kiam vesperiĝis, ŝi surgrimpis altan arbon apud rivereto kaj pretigis liton por si mem en la branĉoj. Dormonte, ŝi kantis, “Panjo, panjo, panjo, vi forlasis min. Vi forlasis min kaj neniam revenis. Paĉjo ne plu amas min. Panjo, kiam vi revenos? Vi forlasis min.”
Ngurangura yakukwama ko,Simbegwire a yimbi rushumo ndorunya nka. Vagholikadi opo va yire vaya kushe vyuma vyavo kushidiva shinya,ava yuvhu rushumo rwaruguvo runa kutundiliro kushitondo shinya shashire. Vavo kwa ghayalire ashi walye mpepo yina kupepo ngudu dogoro mahako gha shitondo gha tape mushagharo wantjiva, ene ngoli vavo ava twikiri navirughana vyavo. Umwe wavagholikadi vanya a tegherere nawa kurushumo runya.
La sekvan tagon Simbegwire kantis la kanton denove. Kiam la virinoj venis por lavi siajn vestaĵojn en la rivereto, ili aŭdis la malfeliĉan kanton, kiu eliris de la alta arbo. Ili kredis, ke tio estas nur la vento, kiu susuras en la folioj, kaj daŭre faras sian laboron. Sed unu el la virinoj aŭskultis atente la kanton.
Mugholikadi uno a kenge kushitondo. Opo a monine mukadona namaruvambi ghanguvo yayiwa ngudu,a liri,”Simbegwire,mona mukurwande wamukafumu!”Vagholikadi vamweya navo ava shagheke kukusha makura ava vatere Simbegwire a gcumpuke kushitondo. Vawinaghona ava mumamatere ava shetekere ko kumu shengawida.
Tiu virino suprenrigardis en la arbon. Kiam ŝi vidis la knabinon kaj la pecojn de la kolora lankovrilo, ŝi ekkriis, “Simbegwire, infano de mia frato!” La aliaj virinoj haltigis la lavadon kaj helpis Simbegwire grimpi malsupren el la arbo. Ŝia onklino brakumis la knabineton kaj klopodis konsoli ŝin.
Vananeghona vaSimbegwire ava mutwara kumundi wavo. Opo vaka tikire kumundi vananeghona vendi ava kamu yumbura ndya dauyenyu,ava mufuku nakuyweka nguvo yavawina mumbete. Matiku ghanya Simbegwire a liri kuuto wakurara. Ene ngoli kwa kalire maruntjodi ghalipwiyumuko kwa navintje ovinya a monine kuuto wakutjwayuka mumundi. Avi yivire ashi vawinaghona ngava mupakera mbiri.
La onklino de Simbegwire portis la infanon al sia hejmo. Ŝi donis varman manĝaĵon kaj enlitigis ŝin per la kovrilo de ŝia patrino. Tiu nokto Simbegwire ploris, ĝis ŝi ekdormis. Sed tiuj estis larmoj de malŝarĝiĝo. Ŝi sciis, ke ŝia onklino vartos ŝin.
Vasha vaSimbegwire opo vaka vyukire kumundi, ava ya wana nkonda yendi yakurara muporongwa.”Vinke vya shoroko,Anita?” ava pura namutjima wakundundumana. Mugholikadi Anita a fwaturura ashi Simbegwire a tjwayuka mumundi.”Na shanine a mfumadeke,”a ghamba.”Nani ngoli nakalire nyanya naye.”Vasha vaSimbegwire ava tundu mumundi va pirukire kuruha rwashidiva. Ava katwikira kumukunda a kalire muunyavo wamukamali mukapulida nange vamu mona ko Simbegwire.
Kiam la patro de Simbegwire revenis hejmen, li trovis ke ŝia ĉambro estas malplena. “Kio okazis, Anita?” li demandis pezkore. La virino klarigis ke Simbegwire jam forkuris. “Mi nur volis ke ŝi respektu min,” ŝi diris. “Sed eble mi tro severis.” La patro de Simbegwire foriris el la domo kaj iris en la direkto de la rivereto. Li daŭre iris al la vilaĝo de sia fratino por sciiĝi, ĉu ŝi vidis Simbegwire.
Simbegwire kwa danaukire navaviro vyendi opo a monine vashe vavo shimpe ure vana kuyendera vaye. A kara naghoma ashi walye kuvhura va kare ashi vana garapa,makura a dukiri mundjugho aka vande. Nampiri ndi ngoweyo vashe ava mushupura mundjugho makura ava ghamba ashi,”Simbegwire,waya wana nyokwa wakuwapera. Ogho a kuhoro ntani uye nka kukutegherera. Una hafita ntani nakuhora.” Ava kughu maghano ashi Simbegwire nga kare navawinaghona shirugho ntjosho a shanine mwene.
Simbegwire ludis kun siaj kuzoj, kiam ŝi vidis malproksime sian patron. Ŝi timis ke li eble koleras, do ŝi kuris en la domon por kaŝi sin. Sed ŝia patro iris al ŝi kaj diris, “Simbegwire, vi jam trovis perfektan patrinon por vi mem. Iu, kiu amas vin kaj komprenas vin. Mi fieras pri vi kaj mi amas vin.” Ili konsentis ke Simbegwire restu kun sia onklino tiom longe, kiom ŝi volos.
Vashe kava mudinguranga kehe liyuva. Va hana kuvi taterera,ava ya naAnita. A kwata livoko lyaSimbigwire. Ngupire po yaya,nakupukire,”a liri.”Kuvhura nka umpe ko mpito ni shetekere ko nka?”Simbegwire a kenge kushipara shavashe sha kaliro naruguvo.Makura a tampura mpadi kadidi-kadidi a yende kumeho makura aka mamata Anita.
Lia patro vizitis ŝin ĉiutage. Fine li venis kune kun Anita. Ŝi etendis sin kaj prenis la manon de Simbegwire. “Mi tre bedaŭras, mia etulo, mi eraris,” ŝi kriis. “Ĉu vi jam permesos min reprovi?” Simbegwire rigardis sian patron kaj lian maltrankvilan vizaĝon. Tiam ŝi paŝis malrapide antaŭen kaj ĉirkaŭbrakis Anita.
Shivike shakukwama ko,Anita a rekere Simbegwire,navaviro vyendi kumwe navawinaghona,vaye kumundi mposhi vaya kare namuyusha. Ashi ndya kughungi!Anita kwa wapayikire marudi ghandya nadintje odo a hora Simbigwire ano navantje ava li nange dogoro ava kuta. Vanuke ava danauka okuno vakurona vavo kuna kutimwitira. Simbegwire a kara naruhafo a hana kuyuvha ghoma. A tokora ashi ntantani-ntantani nga vyuke kumundi wavo nga katunge kumwe navashe navawina vashitumbwena.
La sekvan semajnon Anita invitis Simbegwire, kune kun ŝiaj kuzoj kaj onklino, al la domo por manĝi. Kia manĝego ĝi estis! Anita pretigis ĉiujn el la plej amataj manĝaĵoj de Simbegwire, kaj ĉiuj manĝis ĝis sato. Poste la infanoj ludis, dum la plenkreskuloj diskutis. Simbegwire sentis sin feliĉa kaj kuraĝa. Ŝi decidis ke post nelonge ŝi revenos hejmen por vivi kune kun sia patro kaj duonpatrino.
Rukia Nantale
Benjamin Mitchley
Erwina N. Kanyenge
manja
5-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
