Rau obedo keca de, ma ewothu
ka camu lum mabecu becu.
Hipo ankaŭ estis tie, kie li promenis kaj manĝis iom da bongusta verda herbo.
Rau nwango oneno ongo nia
afoyo obedo keca ka rek egam
enyono wii tyend afoyo.
Afoyo ugoyo nduru man ecaku
kok iwi Rau, “in i Rau! I copu
neno ngo nia itye ka nyonu
tyenda?”
Hipo ne vidis ke Kuniklo estis tie kaj ŝi senintence paŝis sur la piedo de Kuniklo. Kuniklo ekkriis al Hipo, “Vi, Hipaĉo! Ĉu vi ne vidis ke vi paŝas sur mia piedo?”
Rau ukwayo kisa ibang afoyo,
“Tim ira kisa jarimba. Nwango
aneni ongo. Kayo tim ira kisa!”
Ento afoyo okwero ni winju man
emedire asu ku kok iwi Rau, “I
nyon mi pyem!” Nindu moku,
ibeno! Ibi culu pire!”
Hipo pardonpetis al Kuniklo, “Mi tre bedaŭras. Mi ne vidis vin. Mi petas vian pardonon!” Sed Kuniklo ne volis aŭskulti kaj li kriis al Hipo, “Vi faris tion intence! Iutage vi vidos! Vi pagos!”
Kan afoyo ocidhu ka sayu mac man ewacu ire, “Cidhi, iwang rau kan ewok kud ipii
kacamu lum. Enyonu wii tyenda!”
Mac, ogamu nia, “Lembe moku ope, afoyo, jarimba. Abitimu kite ma ikwayu
kude.”
Kuniklo iris trovi Fajron kaj diris, “Iru kaj bruligu Hipon, kiam ŝi elvenis de la akvo por manĝi herbon. Ŝi paŝis sur min!” Fajro respondis, “Neniu problemo, Kuniklo, mia amiko. Mi laŭ via demando faros.”
Yor ingeye, rau obedo ka camu
lum kama bor ku ndhu nam ma.
“Lewu!” Mac umwoc kan ucaku
ni wangu yuk wii rau zo.
Poste Hipo estis manĝante herbon malproksime de la rivero, kiam, “Vus!” Fajro ekflamiĝis. La flamoj ekbruligis la hararon de Hipo.
Rau ucaku ywak man eringo
ipii. Yuk wiye zo nwangu odaru
wang imac.
Rau obedo ka ywak asu, yuk
wiya owang ii mac! I wangu yuk
wiya zo! Yuk wiya zo ocidhu!
Yuk wiya maleng, yuk wiya
maleng!
Hipo ekploris kaj kuris al la akvo. Ŝia hararo tute forbrulis per la fajro. Hipo senĉese kriis, “Mia hararo forbrulis en la fajro! Mia hararo estas forbrulinta! Mia bela hararo!”
Eni re mukethu rau Kendu bicidhu ongo zo kamabor ku dhu pii lworu ma nia mac
biwange kude.
Afoyo anyongo onego makwe, ma mac owangu rau, ewacu, “Epoy enwanga!”
Kuniklo ĝojis ke la hararo de Hipo estis forbrulinta. Kaj ĝis nun, pro timo de fajro, la hipopotamoj neniam iras malproksime de la akvo.
Basilio Gimo, David Ker
Carol Liddiment
Fuambe Monica
alura
2-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
