Hierdie is Khalai. Sy is sewe jaar oud. Haar naam beteken “die goeie een” in haar taal, Lubukusu.
Jen Khalai. Ŝi havas sep jarojn. Ŝia nomo signifas “la bonulo” en ŝia lingvo, la lubukusa.
Khalai word wakker en praat met die lemoenboom. “Asseblief, lemoenboom, groei hoog sodat jy vir ons baie ryp lemoene kan gee.”
Khalai vekiĝas kaj parolas al la oranĝujo. “Oranĝujo, mi petas, kresku granda kaj donu al ni multe da maturaj oranĝoj.”
Khalai loop skool toe. Langs die pad gesels sy met die gras. “Asseblief, gras, bly mooi groen en moenie opdroog nie.”
Khalai piediras al la lernejo. Survoje ŝi parolas al la herbo. “Herbo, mi petas, kresku verda kaj ne sekiĝu.”
Khalai loop verby veldblomme. “Asseblief, blomme, hou aan met blom dat ek julle in my hare kan steek.”
Khalai preterpasas sovaĝajn florojn. Floroj, mi petas, daŭre floru, tiel ke mi povos meti vin en mian hararon.
By die skool praat Khalai met die boom in die middel van die speelgrond. “Asseblief, boom, stoot groot takke uit sodat ons in jou skaduwee kan sit en lees.”
En la lernejo Khalai parolas al la arbo en la centro de la korto. “Arbo, mi petas, kreskigu grandajn branĉojn, tiel ke ni povas legi sub via ombro.”
Khalai praat met die heining rondom haar skool. “Groei asseblief om sterk te wees om die slegte mense buite te hou.”
Khalai parolas al la arbedo, kiu ĉirkaŭas ŝian lernejon. “Mi petas, kresku forta kaj haltigu la malbonulojn enveni.”
Toe Khalai na skool tuiskom, gaan sy na die lemoenboom toe. “Is jou lemoene al ryp?” vra Khalai.
Kiam Khalai revenas hejmen de la lernejo, ŝi vizitas la oranĝujon. “Ĉu viaj oranĝoj jam estas maturaj?” demandas Khalai.
“Die lemoene is nog groen,” sug Khalai. “Ek sal jou môre weer sien, lemoenboom,” sê Khalai. “Miskien sal jy dan ‘n ryp lemoen vir my hê!”
“La oranĝoj estas ankoraŭ verdaj,” Khalai suspiras. “Mi morgaŭ revidos vin, oranĝujo,” Khalai diras. “Eble tiam vi havos maturan oranĝon por mi!”