Lank gelede het drie meisies in die bos gaan hout soek.
Antaŭ longa tempo tri knabinoj eliris por kolekti brullignon.
Dit was ‘n warm dag, daarom het hulle na die rivier toe gegaan om af te koel. Hulle het in die water gespeel en geplas en geswem.
Varmegis, do ili iris malsupren al la rivero por naĝi. Ili ludis kaj ŝprucis kaj naĝis en la akvo.
Skielik het hulle besef dat dit al laat was. Hulle het hulle terug na die dorpie toe gehaas.
Subite ili ekkonsciis ke estas jam malfrue. Ili rapidis hejmen al la vilaĝo.
Toe hulle al amper by die huis was, het Nozibele haar hand op haar nek gesit. Sy het haar halssnoer vergeet! “Gaan asseblief saam met my terug!” het sy haar vriendinne gesmeek. Maar hulle het gesê dit was al te laat.
Kiam ili preskaŭ alvenis hejmen, Nozibele metis sian manon sur la kolon. Ŝia kolĉeno estis forgesita! “Mi petas, revenu kun mi!” ŝi petis siajn amikojn. Sed ŝiaj amikoj diris ke estis jam tro malfrue.
Nozibele het alleen teruggegaan na die rivier toe. Sy het haar halssnoer gekry en haastig huis toe gestap. Maar sy het in die donker verdwaal.
Do Nozibele reiris sola al la rivero. Ŝi trovis la kolĉenon kaj rapidis hejmen. Sed ŝi perdiĝis en la mallumo.
In die verte het sy ‘n hut gesien waar ‘n lig brand. Sy het vinnig daarheen geloop en aan die deur geklop.
Malproksime ŝi vidis lumon el kabano. Ŝi rapidis al ĝi kaj frapis je la pordo.
Sy was verras toe ‘n hond die deur oopmaak en sê: “Wat wil jy hê?” “Ek het verdwaal en soek ‘n slaapplek, ” sê Nozibele. “Kom in, anders byt ek jou!” sê die hond. Toe het Nozibele ingegaan.
Surprize al ŝi, hundo malfermis la pordon kaj diris, “Kion vi volas?” “Mi perdiĝas kaj bezonas lokon por dormi,” diris Nozibele. “Eniru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele eniris.
“Kook vir my!” het die hond toe gesê. “Maar ek het nog nooit vir ‘n hond gekook nie,” antwoord sy. “Kook, anders byt ek jou!” antwoord die hond. Toe het Nozibele vir die hond kos gemaak.
Tiam la hundo diris, “Kuiru por mi!” “Sed mi neniam kuiris por hundo antaŭe,” ŝi respondis. “Kuiru, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele kuiris iom da manĝaĵo por la hundo.
Toe sê die hond: “Maak my bed op!” Nozibele antwoord: “Ek het nog nooit ‘n bed vir ‘n hond opgemaak nie.” “Maak op die bed of anders byt ek jou!” sê die hond. Toe maak Nozibele die bed op.
Tiam la hundo diris, “Ordigu la liton por mi!” Nozibele respondis, “Mi neniam ordigis liton por hundo.” “Ordigu la liton, alie mi mordos vin!” diris la hundo. Do Nozibele ordigis la liton.
Sy moes elke dag vir die hond kook, uitvee en was. Op ‘n dag sê die hond: “Nozibele, vandag gaan ek by vriende kuier. Vee die huis uit, kook die kos en was my goed voordat ek terugkom.”
Ĉiutage ŝi devis kuiri kaj balai kaj lavi por la hundo. Tiam, iun tagon, la hundo diris, “Nozibele, hodiaŭ mi devas viziti iujn amikojn. Balau la domon, kuiru la manĝaĵon kaj lavu miajn vestaĵojn antaŭ ol mi revenos.”
Toe die hond weg is, het Nozibele drie hare uit haar kop uitgetrek. Sy het een haar onder die bed gesit, een agter die deur en een in die kraal. Daarna het sy so vinnig as wat sy kon huis toe gehardloop.
Tuj kiam la hundo foriris, Nozibele prenis tri harojn de sia kapo. Ŝi metis unu haron sub la liton, unu malantaŭ la pordon kaj unu en la ĉirkaŭbarejon. Tiam ŝi kuris hejmen laŭeble plej rapide.
Met sy terugkoms het die hond na Nozibele gesoek. “Nozibele, waar is jy?” het hy geroep. “Ek is hier onder die bed” het die eerste haar gesê. “Ek is hier, agter die deur,” het die tweede haar gesê. “Ek is hier, in die kraal,” het die derde haar gesê.
Kiam la hundo revenis, li serĉis Nozibele. “Nozibele, kie vi estas?” li kriis. “Mi estas ĉi tie, sub la lito,” diris la unua haro. “Mi estas ĉi tie, malantaŭ la pordo,” diris la dua haro. “Mi estas ĉi tie, en la ĉirkaŭbarejo,” diris la tria haro.
Die hond het geweet Nozibele het hom gekul. Hy het al die pad na die dorpie toe gehardloop. Maar Nozibele se broers het hom met groot stokke ingewag. Die hond het toe omgedraai en weggehardloop en is nooit weer gesien nie.
Tiam ekkonsciis la hundo ke Nozibele trompis lin. Do li kuris kaj kuris la tutan vojon al la vilaĝo. Sed la fratoj de Nozibele atendis tie kun grandaj bastonoj. La hundo turnis sin kaj forkuris, kaj poste ĝi ne revidiĝis.
Tessa Welch
Wiehan de Jager
Fanie Viljoen, Helena Vilonel
Helena Vilonel
afrikansa
3-a nivelo
