Odongo gi Apiyo jobedo gi ba jo i tindi madwoŋ. Jo bedo ka jo kiyo akiya ywomirok. Ki rupir sikulu i lacego, to rupir jowanya kidho lyewo adha jo. Go bedo yoloka pa jokitoga ger gi nam madwoŋ.
Odongo kaj Apiyo loĝis en la urbo kun sia patro. Ili antaŭĝojis la ferioperiodon. Ne nur pro la lernejo estis fermita, sed pro ili vizitis sian avinon. Ŝi loĝis en fiŝkaptista vilaĝo proksime al granda lago.
Odongo gi Apiyo jo sangala swa rupir hongo otundo ma kidho lyewo adha jo kendo. Wor m’otelo jo tweyo migugu pa jo to jo yikere ma woth ma kidho loka p’adha jo. Nindo kumako waŋ jo aka jo luwo kwoŋ lyewo adha jo wor gi pi.
Odongo kaj Apiyo estis ekscititaj, ĉar venis la tempo viziti sian avinon denove. La antaŭan nokton ili pakis siajn sakojn kaj pretiĝis por la longa vojaĝo al ŝia vilaĝo. Ili ne povis dormi kaj parolis la tutan nokton pri la ferio.
Jo mondo yawere mere kadho p’adha jo i mutoka pa ba jo. Ogwey gi jo motoka kalo gote, ogwange ma dudi gi ndelin majan. Jo kwano motokin aka jowero.
Frue la sekvan matenon, ili foriris vilaĝen en la aŭto de sia patro. Ili veturis preter montoj, sovaĝaj bestoj kaj teplantejoj. Ili kalkulis aŭtojn kaj kantis kantojn.
Rumacen nyithindho jo ol to jo podho nindo.
Post iom da tempo, la infanoj laciĝis kaj ekdormiĝis.
Ba jo ocewo jo munyo jo tundo loka ago. Jo nwaŋo adha jo, Nyajaruya, ywomere i tyendi yath i par.
Patro vekis Odongon kaj Apijon dum ili alvenis en la vilaĝon. Ili trovis Nyar-Kanyada, sian avinon, ripozantan sur mato sub arbo. Nyar-Kanyada en Luo, signifas ‘filino de la popolo de Kanyada’. Ŝi estis forta kaj bela virino.
Nyajaruwa osangala gi jo, orwako jo i ot to mielo thoko dier ot. Nyikwaye jo miyo go mic ma jo kelo wok i tindi madwoŋ. Odongo owaco ni, “Tel yawo mic paran.” Apiyo bende owaco ni, “Be, tel g’aparan ayino!”
Nyar-Kanyada bonvenigis ilin en la domon kaj dancis ĉirkaŭ la ĉambro kantante kun ĝojo. Ŝiaj genepoj ĝojis doni al ŝi la donacojn, kiujn ili alportis de la urbo. “Unue malfermu mian donacon,” diris Odongo. “Ne, mia donaco unue!” diris Apiyo.
Munyo Nyajaruwa ocowo yawo mic je, omiyo nyikwaye silwany i kula ma nyanono pa jo.
Post kiam ŝi malfermis la donacojn, Nyar-Kanyada benis siajn nepojn laŭ tradicia maniero.
Odongo gi Apiyo to jowok kadho tuko. Jo riemo ombutuku gi winyin.
Tiam Odongo kaj Apiyo iris eksteren. Ili postkuris papiliojn kaj birdojn.
Jo idho yen to jo tuko i pi ma nam.
Ili grimpis arbojn kaj plaŭdis en la akvon de la lago.
Munyo piny oyutho jo dok peco cemo m’othieno. Jo podho nindo mafodi jo kucowo kada cemo!
Je mallumo, ili revenis al la domo por vespermanĝi. Antaŭ ol ili povis finmanĝi, ili endormiĝis!
Yawere mere ba nyithindho no ogweyo mutoka pere dok i tindi madwoŋ to weyo jo gi adha jo.
La sekvan tagon, la patro de la infanoj veturis reen al la urbo lasante ilin kun Nyar-Kanyada.
Odongo gi Apiyo jo konyo adha jo gi tic ma peco. Jo kulo pi to jo dimo yen. Jo coko toŋgwendi to joŋweto fufa.
Odongo kaj Apiyo helpis sian avinon pri hejmaj taskoj. Ili alportis akvon kaj brullignon. Ili kolektis ovojn de la kokinoj kaj plukis legomfoliojn el la ĝardeno.
Nyajaruwa ofonjo nyikwaye guro kwon mayom macamere gi fufa. Onyutho jo kite matedo micere gi cak nazi ma camera gi rec abula.
Nyar-Kanyada instruis siajn genepojn fari molan ugali por manĝi kun stufaĵo. Ŝi montris al ili kiel fari kokosan rizon por manĝi kun rostitaj fiŝoj.
Odikini acel Odongo okidho kwayo dhok p’adhamere. Jo donjo i ndelo pa jager. Won ndelo omako nge gi Odongo. Obwoko go ni ladoŋ gi dhoki rupir jo camo cemo pere. Wok ndelo no Odongo ogwoko dhoki timo banja kendo.
Unun matenon, Odongo prenis la bovinojn de sia avino por paŝti. Ili kuris sur la bienon de najbaro. La kamparano koleris kontraŭ Odongo. Li minacis posedi la bovinojn pro manĝado de siajn rikoltojn. Post tiu tago, la knabo certigis, ke la bovinoj ne faris problemojn denove.
Ndelo man nyithindho jokidho i kisiya gi adha jo. Go oyido nitie gi kitandilo m’atana iye fufa, sukari gi sabuni. Apiyo omaro waco ri jonyew welo ma gigipiny. Odongo oyido tweyo gigipiny m’otiek nyewo.
En alia tago, la infanoj iris al la bazaro kun Nyar-Kanyada. Ŝi havis budon por vendi legomojn, sukeron kaj sapon. Apiyo ŝatis diri al klientoj la prezon de varoj. Odongo pakus tion, kion aĉetis la klientoj.
I cowe mere jo madho cai kanyacel. Jo konyo adha jo gi kwano pesa m’olimo.
Je la fino de la tago ili kune trinkis chai-teon. Ili helpis avinon kalkuli la monon, kiun ŝi gajnis.
Mayot yot ywomirok orumo aka oripo ni nyithindho no jo wodoki i tindi pa jo. Nyajaruwa omiyo Odongo junga to miyo Apiyo sweta. Otweyo ri jo kit cemo ma camo iyo.
Sed tro baldaŭ finiĝis la ferioj kaj la infanoj devis reiri al la urbo. Nyar-Kanyada donis al Odongo ĉapon kaj al Apiyo puloveron. Ŝi pakis manĝaĵojn por ilia vojaĝo.
Munyo ba jo obino omo jo, oyido jo kumito dok. Nyithindho jo kwayo adha jo dok gi jo i tindi madwoŋ. Obwonjo to waco ni, “Aasa ti ma kidho i tindi madwoŋ. Alabedo ka akur win bino thurin kendo.”
Kiam ilia patro venis por venigi ilin, ili ne volis foriri. La infanoj petegis Nyar-Kanyadan, ke li iru kun ili al la urbo. Ŝi ridetis kaj diris: “Mi estas tro maljuna por la urbo. Mi atendos, ke vi revenu al mia vilaĝo.”
Odongo gi Apiyo jopodho i kor adha jo ma joridho matek aka jo sewila go.
Odongo kaj Apiyo ambaŭ brakumis ŝin forte kaj adiaŭis.
Munyo Odongo gi Apiyo jo dok i sikulu jo lyesa ri wadi gin kwoŋ kwo ma calo. Nyithindho megi jo paro ni kwo ma tindi ber. Megi jo paro ni calo ber loyo. To m’oloyo aloya swa kis dhano oyeyo ni Odongo gi Apiyo jo nitie gi adha jo maber m’oasere!
Kiam Odongo kaj Apiyo reiris al la lernejo, ili rakontis al siaj amikoj pri la vivo en la vilaĝo. Iuj infanoj sentis, ke la vivo en la urbo estas bona. Aliaj opiniis, ke la vilaĝo estas pli bona. Sed ĉefe ĉiuj konsentis, ke Odongo kaj Apiyo havas mirindan avinon!
Violet Otieno
Catherine Groenewald
Owino Ogot, Athieno Gertrude
dopadola
4-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
