Estis knabineto kiu unue vidis la misteran formon en la malproksimo.
To aneno dhako ma yac ma omako iye.
Kiam la formo proksimiĝis, ŝi vidis ke ĝi estas tre graveda virino.
Jo calo mawan jo jolo dhako no to doŋ both wan.
Sinĝena sed kuraĝa, la knabineto proksimiĝis al la virino. “Ni devas teni ŝin kun ni,” la popolo de la knabineto decidis. “Ni gardos ŝin kaj ŝian infanon sekure.”
I dyer wor dhako no okoko ni, “Nyathi! Eno nyathi wok.”
La infano baldaŭ ekvenis. “Puŝu!” “Alportu kovrilojn!” “Akvo!” “Puuuuuŝŝŝŝŝuuu!!!”
Dhako no to nywolo punda.
Sed kiam ili vidis la infaneton, ĉiuj saltis malantaŭen ŝokite. “Azeno?!”
Ji jo penjere ni, “Wa no tim nedi?”
Ĉiuj ekdisputis. “Ni diris ke ni gardus la patrinon kaj la infanon sekure, kaj tion ni faros,” diris iuj. “Sed ili alportos al ni malbonŝancon!” diris aliuloj.
Ji jo ŋweco kwoŋ go. To dhako no paro ni, “A la timere nedi gi nyathi me?”
Kaj tiel la virino trovis sin sola denove. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun tiu stranga infano. Ŝi demandis sin, kion ŝi faru kun si mem.
Rumacen, dhako no oyere to maro nyathi pere.
Sed finfine ŝi devis akcepti ke li estas ŝia infano kaj ŝi estas lia patrino.
Nyathi no odongo, obedo ma dwoŋ, ma odhyero kir min tiŋo.
Nu, se la infano restis same malgranda, ĉio eble okazus alie. Sed la azeninfano grandiĝis kaj grandiĝis, ĝis li ne plu trovis lokon sur la dorso de sia patrino. Kaj kiom ajn li klopodis, li ne povis konduti sin kiel homo. Lia patrino estis ofte laca kaj ĉagrenita. Iufoje ŝi devigis lin fari bestan laboron.
Min obedo gi gut. Nyathi pere bende omako nge to gweyo go.
Konfuzo kaj kolero kreskiĝis en Azeno. Li ne faru ĉi tion kaj li ne faru tion ĉi. Li ne kondutu sin tiel kaj li ne kondutu sin tiel. Li tiel koleriĝis ke iutage li piedbatis sian patrinon al la tero.
Oŋweco woko munyo oneno min opodho piny.
Azeno pleniĝis de honto. Li forkuris tiom malproksimen kaj tiom rapide kiom li povis
Nyathi punda odoŋ kende, kec oneko, ool, to nindo kwalo.
Kiam li ĉesis kuri, estis jam nokto, kaj Azeno perdiĝis. “I-a?” li flustris al la mallumo. “I-a?” ĝi resonis al li. Li estis sola. Li buklis sin strikte en pilkoformo kaj eniris profundan kaj maltrankvilan dormadon.
Azeno vekiĝis kaj vidis strangan maljunulon, kiu fikse rigardis lin desupre. Li rigardis en la okulojn de la maljunulo kaj eksentis iom da espero.
Jalo otiŋo go to dok gine peco pere.
Azeno restis kun la maljunulo, kiu instruis lin pri multaj diversaj manieroj vivteni sin. Azeno aŭskultis kaj lernis, samkiel la maljunulo. Ili helpis unu la alian, kaj ili kune ridis.
Nyathi punda otiŋo jalo i gongo munyo otegino.
Iun matenon la maljunulo petis Azeno-n porti lin al montopinto.
Ndir acel, jo idho wi got moro kir malo, jo ol to jo podho nindo.
Alte inter la nuboj ili dormiĝis. Azeno sonĝis, ke lia patrino malsanas kaj vokis lin. Kaj tiam li vekiĝis…
Munyo nyathi punda ocew, onwaŋo ni nitye kende kendo.
… la nuboj estis malaperintaj, kune kun lia amiko, la maljunulo.
Nyathi punda obedo gi gut. Owotho ka gi kaca rango min.
Azeno finfine sciis, kion fari.
Nyathi punda oneno dhano moro to penjere ni, “Meno
Azeno trovis sian patrinon, solan kaj funebrantan sian perditan infanon. Ili fikse rigardis unu la alian longtempe. Kaj tiam forte brakumis unu la alian.
Wok i ndiri no nyahti punda gi min jo bedo ka nyacel. Tiŋo min to wotho gi ne.
La azeninfano kaj lia patrino kreskis kunen kaj trovis multajn manierojn vivi kune. Iom post iom aliaj familioj ekloĝis ĉirkaŭe.
Lindiwe Matshikiza
Meghan Judge
Owino Ogot
dopadola
3-a nivelo
Sonregistraĵo por tiu ĉi rakonto ankoraŭ mankas.
